Ferrari Testarossa oldtimer kopen

Geschiedenis van de Ferrari Testarossa

De Ferrari Testarossa verscheen in 1984 als opvolger van de 512 BBi, precies zoals verwacht op de autosalon van Parijs. De naam 'Testarossa' refereert aan het rood gelakte kleppendeksel van de twaalfcilinder, maar knipoogt ook naar de beroemde racewagens uit de jaren vijftig. Ontworpen door Leonardo Fioravanti bij Pininfarina, sprong de Testarossa met zijn platte, lange silhouet direct in het oog. Dit design werd niet alleen bepaald door esthetiek, maar diende ook functioneel een doel: de enorme luchtinlaten en brede achterkant waren nodig voor de koeling van de zijdelings geplaatste radiatoren en de grip op de achterwielen. Met zo’n 7.177 gebouwde exemplaren was het destijds één van Ferrari’s meeste geproduceerde topmodellen, en de Testarossa groeide uit tot een icoon van het tijdperk, mede dankzij talloze tv- en filmoptredens.

Modellengeschiedenis

Na de eerste productiejaren werd het origineel in 1991 technisch en optisch herzien als 512 TR (1991–1994), die 428 pk leverde dankzij aangepaste cilinderkoppen en verbeterde mechanica. Het uiterlijk werd strakker, de uitlaatsierstukken en achterbumpers werden gewijzigd. In 1994 kwam de F512 M op de markt, een nog agressievere versie met vaste koplampen, nieuwe velgen, 440 pk, en ABS. Elk model bracht subtiele, maar kenmerkende verbeteringen in prestaties en comfort. In 1996 viel het doek voor de F512 M en sloot Ferrari het hoofdstuk Testarossa af met de introductie van de 550 Maranello als opvolger.

Bijzonderheden en marktsituatie

De Testarossa brengt typische jaren ’80-designelementen samen: karakteristieke klapkoplampen, brede carrosserie, uitgesproken luchtinlaten (‘egg slicers’), en een ‘gated’ handbak. Het originele model (Monospecchio/Monodado) is zeldzamer en vooral gezocht door puristen, net als de ultrazeldzame roadsters van Pininfarina. De F512 M valt op door vaste koplampen en ronde achterlichten. Naast het ontwerp en mechaniek is de Testarossa beroemd om het unieke motorgeluid en de karaktervolle rijbeleving.

Technische gegevens

Sondermodellen en collector’s editions

De Testarossa-reeks kent enkele bijzondere varianten. De vroege ‘Monospecchio’ (met één hooggeplaatste buitenspiegel) en ‘Monodado’ (centrale wielmoer) zijn geliefd onder kenners. De kort gebouwde 512 TR en latere F512 M vormen mechanische en optische evoluties met meer vermogen en verfijning. Pininfarina bouwde bovendien op speciaal verzoek vijf Testarossa-roadsters – ware curiositeiten, die nauwelijks op de markt komen.

Zwakke punten en onderhoud

Onderhoud van een Testarossa is veeleisend en kostbaar. De 180° V12 is technisch robuust, maar vereist jaarlijkse service of om de 10.000 km, inclusief het vervangen van de distributieriem om de drie jaar of 15.000 mijl – hierbij moet de motor uit de auto. Waterpompen tot ‘89 zijn gevoelig. Aandachtspunten zijn verder verouderde rubbers, problemen aan aircokoeling en lekkages. Het onderstel (dempers, bussen) slijt snel, vooral bij vroege exemplaren met TRX-velgen, waar alternatieven moeten worden gezocht vanwege schaarste. Versnellingsbakken, met name de tweede versnelling, zijn berucht stroef tot op bedrijfstemperatuur; synchronisatieringen kunnen slijten. Elektrische storingen en oude alarmsystemen komen voor. Zorg altijd voor volledige onderhoudshistorie en laat een specialist een aankoopkeuring uitvoeren. Jaarlijkse onderhoudskosten liggen tussen 10.000 en 20.000 euro.

Motor, prestaties en rijbeleving

De Testarossa beschikt over een dwarsgeplaatste 4,9-liter V12-middenmotor met droge smeering. De karakteristieke krachtbron levert tussen de 376 en 440 pk afhankelijk van de versie. De handgeschakelde versnellingsbak is voorzien van de klassieke open Ferrari-schakelpoort, waarmee schakelen een bijzonder mechanisch gevoel oplevert. Dankzij het brede achterspoor en de motorarchitectuur is tractie optimaal, maar door het hoge gewicht (ca. 1.600 kg) vraagt hard rijden om ervaring. Acceleratie van 0–100 km/u verloopt in ongeveer 5,7 seconden (Testarossa), 4,8 (512 TR) en 4,7 sec (F512 M). Topsnelheden variëren van 285 tot ruim 310 km/u. De besturing is zwaar, maar buitengewoon communicatief voor wie karakter zoekt. - Testarossa 'Monospecchio' (1984–1986): één buitenspiegel, centraalmoer-velgen

• 512 TR (1991–1994): krachtigere motor, verbeterde versnellingsbak
• F512 M (1994–1996): vaste koplampen, meer pk, zeldzaamste editie

Interieur, comfort en design

Het ontwerp van de Testarossa is onmiskenbaar: vormgegeven door Fioravanti en Pininfarina, met een extreem brede achterkant, uitgesproken lamellen (‘egg slicers’), klapkoplampen (later vaste units bij F512 M) en opvallende kleuren als Rosso Corsa, Giallo, Nero, Blu Sera en zeldzame specials. Het interieur is luxueus met volledig leren bekleding in verschillende tinten, Veglia- of Jaeger-instrumentarium, elektrische ramen en een iconisch open schakelmechaniek. Schedoni-leder koffersets waren een gewilde optie, evenals originele Ferrari-accessoires als gereedschap en reservewiel. Comfort is relatief hoog voor een supersportwagen uit zijn tijd, met een ruime zitpositie, een stille cabine en bagageruimte vóór en deels achter de stoelen.

Overige details

ABS is pas aanwezig in de latere 512 TR en F512 M. Een Testarossa mist moderne rijhulpen zoals tractiecontrole. Af fabriek waren linksgestuurde versies dominant, rechtsgestuurde uitvoeringen zijn uiterst zeldzaam. Veel voertuigen zijn gecertificeerd door Ferrari Classiche (matching numbers/origineel). Het brandstofverbruik is fors: gemiddeld 15–16 l/100 km, stadsverkeer loopt op tot 24 l/100 km.

Samenvatting

De Ferrari Testarossa is hét symbool van extravagantie en prestaties uit de jaren tachtig en negentig, met zijn dwarsgeplaatste V12, uitgesproken design, en unieke techniek. Specifieke edities, onderhoudsintensiteit en bekende zwakke punten maken een grondige aankoopkeuring onmisbaar. Maar wie kiest voor de Testarossa, haalt een rijdend tijdsbeeld in huis waar techniek, design en beleving samenkomen als nergens anders.