Historia Mercedes-Benz Heckflosse

W 1959 roku Mercedes-Benz zastąpił rodzinę Ponton nową generacją samochodów osobowych. Zamiast wielu odrębnych konstrukcji marka stworzyła spójną rodzinę czterodrzwiowych limuzyn o wspólnej stylistyce i rozwiązaniach technicznych. Jej potoczne określenie Heckflosse – dosłownie „tylna płetwa” – pochodzi od niewielkich zakończeń tylnych błotników.

Nie były one wyłącznie ozdobą naśladującą ówczesne samochody amerykańskie. Peilstreben pomagały ocenić narożniki nadwozia podczas manewrowania. Projekt opracowano od wnętrza na zewnątrz: priorytetami były obszerna kabina, dobra widoczność oraz bezpieczeństwo bierne. Duża część nadwozia, miękka deska rozdzielcza i kierownica o wyściełanej piaście wpisywały się w nowe podejście Mercedesa do ochrony pasażerów.

Seria była produkowana do 1968 roku. Obok roli reprezentacyjnej i rodzinnej Heckflosse zdobyła mocną pozycję jako taksówka, zwłaszcza z dieslami 190 D i 200 D. W 1960 roku samochody tej rodziny zajęły trzy pierwsze miejsca w Rajdzie Monte Carlo.

W110, W111 i W112 – podział gamy

Rodzina Heckflosse obejmuje trzy zasadnicze typoszeregi:

• W110 to „mała Heckflosse”, produkowana od 1961 do 1968 roku. Była prostszą i tańszą linią, z krótszym przodem, okrągłymi reflektorami, skromniejszą ilością chromu oraz wnętrzem z detalami z bakelitu. Należą do niej m.in. 190, 190 D, 200, 200 D i 230.
• W111 to większa, bardziej luksusowa „duża Heckflosse”. Rozpoznasz ją po dłuższym przodzie, pionowych reflektorach, większej ilości chromu i drewnianych wstawkach na desce rozdzielczej. Gama obejmowała m.in. 220 b, 220 Sb, 220 SEb i 230 S.
• W112 stanowił szczyt oferty. Model 300 SE otrzymał bogatsze wykończenie, pneumatyczne zawieszenie, wspomaganie kierownicy i cztery hamulce tarczowe.

W110 i W111 korzystały ze wspólnej koncepcji nadwozia. Po zakończeniu produkcji w 1968 roku ich miejsce zajęły modele W114/W115, znane jako „/8” lub Strich Acht; w wyższej klasie nastąpiła zmiana na serię W108.

Cechy charakterystyczne Mercedes-Benz Heckflosse

Najważniejsza cecha Heckflosse nie ogranicza się do płetw na tylnych błotnikach. To samochód zaprojektowany jako nowoczesna limuzyna lat 60.: z dużą powierzchnią szyb, pojemnym bagażnikiem i kabiną dla pięciu osób. Przednie fotele mogły tworzyć kanapę, a element środkowy służył także jako podłokietnik dla pasażerów z tyłu.

W110 i W111 miały tylny wahliwy most z nisko położonym punktem obrotu, co poprawiało prowadzenie względem wcześniejszych rozwiązań Mercedesa. W późniejszych wersjach pojawiały się hamulce tarczowe z przodu, natomiast W112 miał tarcze przy wszystkich kołach. W topowym 300 SE seryjnie stosowano pneumatyczne zawieszenie utrzymujące stały poziom nadwozia.

Dane techniczne

Wersje szczególne: 300 SE, coupé, kabriolet i Universal

Mercedes-Benz 300 SE (W112) był najbardziej zaawansowaną Heckflosse. Aluminiowy, trzylitrowy silnik z wtryskiem paliwa rozwijał około 160 KM, a standard obejmował pneumatyczne zawieszenie, wspomaganie kierownicy i hamulce tarczowe na czterech kołach. Oprócz limuzyny oferowano coupé, kabriolet oraz limuzynę 300 SE L o wydłużonym rozstawie osi.

Coupé i kabriolety W111/W112 wyróżniają się łagodniej zaznaczonymi płetwami. Rzadką odmianą pozostaje pięciodrzwiowe kombi Universal na bazie W110, budowane przez IMA w Belgii. Wśród klasycznych limuzyn szczególne miejsce zajmuje także 220 SEb – sześciocylindrowa wersja z wtryskiem paliwa.

Słabe punkty i kontrola przed zakupem

Najważniejszym zagadnieniem jest korozja. Mimo lepszego zabezpieczenia niż w poprzednich Mercedesach Ponton, należy dokładnie sprawdzić okolice reflektorów, dolne części drzwi oraz podłużnice. Ogniska rdzy w tych miejscach nie powinny być traktowane jako kosmetyka bez oględzin konstrukcji i jakości wcześniejszych napraw.

W 300 SE konieczna jest ocena działania zawieszenia pneumatycznego: układ ma utrzymywać prawidłowy poziom nadwozia. Warto także potwierdzić sprawność wspomagania kierownicy, automatycznej skrzyni, wtrysku paliwa oraz hamulców tarczowych. W samochodach z oryginalnym wyposażeniem dodatkowym istotne są działanie radia Becker lub Blaupunkt, anteny elektrycznej, szyberdachu i elementów ogrzewania.

Przy każdej Heckflosse trzeba zweryfikować stan elementów hamulcowych, instalacji elektrycznej i mechanizmu zmiany biegów przy kierownicy, jeśli samochód jest w niego wyposażony. W dieslach OM621 kluczowe są regularna obsługa i ocena rozruchu jednostki.

Silniki, skrzynie biegów i prowadzenie

Charakter jazdy zależy przede wszystkim od typoszeregu i silnika. Czterocylindrowe 190, 190 D, 200 i 200 D są nastawione na spokojną, oszczędną eksploatację. Diesel OM621 o pojemności 2,0 l był ceniony w taksówkach za trwałość i niskie koszty użytkowania.

Sześciocylindrowe W111 oraz 230 i 230 S oferują wyraźnie większą elastyczność. Silnik R6 2,3 l o mocy 120 KM był największą jednostką stosowaną w W110 i W111. Na drugim biegunie znajduje się W112 300 SE: trzylitrowy silnik z wtryskiem, około 160 KM, pneumatyka i bogate wyposażenie tworzą zupełnie inną propozycję niż proste wersje diesla.

Najczęściej spotyka się czterobiegową skrzynię manualną, często sterowaną dźwignią przy kolumnie kierownicy. Dostępne były również przekładnie pięciobiegowe, półautomatyczny Hydrak i automaty. Tylne zawieszenie z nisko umieszczonym punktem obrotu wahliwego mostu poprawiało trakcję, lecz technika prowadzenia powinna uwzględniać konstrukcję z lat 60.

1. 190 D / 200 D – wybór dla osób szukających klasycznej Heckflosse z silnikiem wysokoprężnym.
2. 220 SEb – sześciocylindrowa limuzyna W111 z wtryskiem paliwa.
3. 230 S – W111 z silnikiem R6 2,3 l o mocy 120 KM.
4. 300 SE – W112 z 3,0-litrowym silnikiem z wtryskiem, pneumatycznym zawieszeniem i czterema hamulcami tarczowymi. undefined

Nadwozie, wnętrze i wyposażenie

Sylwetka Heckflosse łączy prostą, trójbryłową karoserię z delikatnymi płetwami na narożnikach tyłu. W110 ma bardziej użytkowy wygląd: krótszy przód, okrągłe lampy i mniej dekoracji. W111 otrzymał pionowe reflektory, dłuższą maskę i więcej chromu, a W112 dodaje jeszcze bogatsze listwy oraz bardziej reprezentacyjne wykończenie.

We wnętrzu W110 stosowano detale z bakelitu, podczas gdy W111 i W112 wyróżniają drewniane elementy deski rozdzielczej. Tapicerka mogła być materiałowa, ze skóry naturalnej albo MB-Tex. Fotele miały regulację wzdłużną i kąta oparcia; wyposażenie obejmowało regulowane ogrzewanie i wentylację, elektryczny zegar, oświetlenie sterowane drzwiami, miękkie podłokietniki oraz kieszenie w przednich drzwiach.

Do pożądanych dodatków należą radio Becker lub Blaupunkt, automatyczna antena, szyberdach stalowy albo szklany, wspomaganie kierownicy, automatyczna skrzynia, klimatyzacja oraz chromowane kołpaki. Fabryczna paleta lakierów obejmowała m.in. czerń, biel, beż, szarość, błękit, bordo, zieleń i brąz.

Nadwozia i praktyczne różnice

Podstawowym nadwoziem Heckflosse była czterodrzwiowa limuzyna. W110 występował także jako limuzyna siedmioosobowa i jako pięciodrzwiowe kombi Universal. Coupé i kabriolety należały do rodzin W111 i W112.

W kabinie przewidziano czytelny zestaw wskaźników: prędkościomierz, licznik kilometrów, wskaźnik ciśnienia oleju, poziomu paliwa i temperatury płynu chłodzącego oraz lampki kontrolne. Bagażnik był duży i oświetlony, a koło zapasowe oraz fabryczne narzędzia przewożono właśnie tam. Po 1965 roku tylne lampy otrzymały żółte klosze kierunkowskazów.

Mercedes-Benz Heckflosse – podsumowanie

Mercedes-Benz Heckflosse obejmuje W110, W111 i W112 z lat 1959–1968. W110 jest prostszą „małą Heckflosse” z ofertą czterocylindrowych benzyn i diesli, W111 to większa i bogaciej wykończona limuzyna, a W112 300 SE zapewnia trzylitrowy wtrysk, pneumatykę i wyposażenie klasy luksusowej.

Przy wyborze konkretnego egzemplarza decydują stan blacharski, jakość napraw korozji oraz sprawność wyposażenia właściwego dla danej wersji. W przypadku 300 SE szczególnej kontroli wymaga zawieszenie pneumatyczne. Dla miłośnika techniki Mercedesa z lat 60. Heckflosse oferuje szeroki wybór: od użytkowego 190 D po reprezentacyjne 300 SE, a także eleganckie coupé, kabriolety i rzadkie kombi Universal.