Historia Mercedes-Benz 220

Pierwszy Mercedes-Benz 220 (W187) zadebiutował w 1951 roku jako pierwszy powojenny Mercedes z rzędową szóstką. Samochód wykorzystywał wiele rozwiązań znanych z 170 S, lecz otrzymał silnik M180 o pojemności 2195 cm³, aluminiowej głowicy i wałku rozrządu w głowicy. Moc 80 KM, a później 85 KM, stawiała go wyraźnie wyżej od czterocylindrowych Mercedesów tamtej epoki.

W187 zachował wysoką, konserwatywną sylwetkę o przedwojennych proporcjach, z oddzielnie zarysowanymi błotnikami i bogato wykończonym wnętrzem. Był oferowany jako limuzyna, coupé oraz kabriolety A i B. Produkcję tej serii prowadzono w latach 1951–1955.

W kolejnych latach nazwa 220 przechodziła na coraz nowocześniejsze konstrukcje. W 1954 roku pojawił się 220a W180 z samonośnym nadwoziem typu Ponton, a potem 220S. W 1958 roku dołączył 220SE W128. Od 1959 roku rolę reprezentanta rodziny przejęły 220b, 220Sb i 220SEb serii W111, wyróżniające się tylnymi skrzydełkami, nazywanymi po niemiecku Heckflosse.

Rozwój oznaczenia 220

Oznaczenie Mercedes-Benz 220 nie dotyczy jednej niezmiennej konstrukcji, lecz kolejnych generacji samochodów z sześciocylindrowym silnikiem 2,2 l:

• W187, 1951–1955 – pierwsza powojenna „220”, klasyczna limuzyna oraz odmiany coupé i cabriolet.
• W180, 1954–1959 – 220a i 220S w nadwoziu Ponton; 220S otrzymał dwa gaźniki.
• W128, 1958–1960 – 220SE, również jako limuzyna, coupé i kabriolet.
• W111, 1959–1965 – 220b, 220Sb i 220SEb. Wersja SEb z mechanicznym wtryskiem Boscha rozwijała 120 KM.
• W115, 1968–1973 – późniejsze 220 i wysokoprężne 220D.
• W202, 1994–1997 – oznaczenie C220 używane w klasie C.

W kontekście klasycznych Mercedesów 220 najczęściej rozróżnia się W187 o tradycyjnej karoserii oraz W111, czyli limuzyny „skrzydlaki” i eleganckie coupé lub kabriolety.

Cechy charakterystyczne Mercedes-Benz 220

Najważniejszym elementem konstrukcji był silnik M180: rzędowa szóstka 2195 cm³ z wałkiem rozrządu w głowicy i aluminiową głowicą. W latach 50. był to pierwszy powojenny sześciocylindrowy Mercedes.

W111 wprowadził istotne rozwiązania bezpieczeństwa: sztywną kabinę pasażerską według koncepcji Béli Barényiego, strefy kontrolowanego zgniotu, amortyzowaną deskę rozdzielczą oraz głęboko osadzone koło kierownicy. Zastosowano też hamulce tarczowe z przodu i dwuobwodowy układ hamulcowy.

Coupé oraz kabriolety W111 budowano w dużej mierze ręcznie. Łączyły cztero- lub pięcioosobowe nadwozie z wyposażeniem klasy wyższej, obejmującym skórę, forniry i rozbudowane chromowane detale.

Dane techniczne Mercedes-Benz 220

Coupé i kabriolety

Najrzadszą odmianą wczesnego W187 jest coupé: powstało jedynie 85 egzemplarzy. Kabriolet A był luksusową wersją 2+2; wyprodukowano 1278 sztuk. Kabriolet B oferował cztery miejsca, bezramkowe drzwi oraz cztery opuszczane szyby.

W serii W111 szczególną pozycję zajmują coupé i kabriolet, zaprojektowane przez Paula Bracqa. Powstało około 14 173 coupé oraz 2729 kabrioletów. Obydwie wersje wyróżniają się ręcznym udziałem w produkcji, odmienną od limuzyny linią nadwozia i znacznie bogatszym wykończeniem.

Silnik, przekładnia i prowadzenie

Charakter jazdy Mercedesów 220 wynika przede wszystkim z elastyczności rzędowej szóstki i napędu tylnej osi. W187 z silnikiem 80–85 KM był konstrukcją spokojną, lecz prędkość maksymalna na poziomie około 140–145 km/h pozwalała mu utrzymywać tempo typowe dla samochodów klasy wyższej początku lat 50.

W W180 zastosowano jednoprzegubową oś wahliwą o niskim punkcie obrotu, rozwiniętą pierwotnie dla wyścigowego W196. W W111 przednie zawieszenie korzystało z wahaczy poprzecznych, a z tyłu pracowała niezależna oś wahliwa z resorem poprzecznym. Układ ten łączono z hamulcami tarczowymi przedniej osi i dwuobwodowym układem hamulcowym. 1. 220 W187 – 2,2-litrowa rzędowa szóstka M180, 80 lub 85 KM; klasyczne nadwozie i czterobiegowa przekładnia ręczna. 2. 220S W180 – rozwinięcie Pontona z dwoma gaźnikami, dostępne również jako coupé i kabriolet. 3. 220SE W128 – odmiana z 115 KM, produkowana w latach 1958–1960. 4. 220SEb W111 – mechaniczny wtrysk paliwa Bosch, 120 KM przy 4800 obr./min oraz wyposażenie bezpieczeństwa charakterystyczne dla W111.

Nadwozie, wnętrze i wyposażenie

W187 ma wyraźnie klasyczny rysunek karoserii: wysoką kabinę, zaokrąglone błotniki i detale nawiązujące do stylistyki sprzed wojny. W jego wnętrzu stosowano drewno oraz skórę, co podkreślało pozycję modelu ponad rodziną 170.

W180 i W128 reprezentują stylistykę Ponton z gładko połączonymi błotnikami oraz samonośnym nadwoziem. W111 otrzymał natomiast charakterystyczne tylne skrzydełka; Mercedes określał je jako pomoc przy parkowaniu. Coupé i kabriolety W111 autorstwa Paula Bracqa miały własną, bardziej smukłą linię nadwozia.

W zależności od wersji spotyka się tapicerkę skórzaną, wełnianą tkaninę lub welur, a także forniry z orzecha, palisandru albo makassaru. Do wyposażenia należały radia Becker, Blaupunkt lub Philips, zegary Kienzle, podłokietniki, biała kierownica, stalowy szyberdach oraz opony z białym bokiem. Fabryczne lakiery obejmowały między innymi czerń DB 040, krem DB 629, szarość steingrau DB 169 i ciemną zieleń DB 268.

Dokumentacja i elementy wyposażenia

W przypadku Mercedesa 220 istotne są zachowane elementy fabrycznej specyfikacji: karta danych Daimler-Benz, książka gwarancyjna lub serwisowa, instrukcje, oryginalne kluczyki i zestaw narzędzi. W odmianach coupé oraz cabriolet spotyka się także dopasowane komplety walizek. Numeracja zespołów napędowych zgodna z dokumentacją oraz właściwa kombinacja lakieru i tapicerki pozwalają odtworzyć pierwotną konfigurację samochodu.

Podsumowanie

Mercedes-Benz 220 obejmuje kilka ważnych etapów rozwoju powojennego Mercedesa: od W187 z pierwszą powojenną rzędową szóstką, przez Pontona W180 i W128, po W111 z rozwiązaniami bezpieczeństwa Béli Barényiego. Dla miłośnika marki kluczowe są różnice między klasycznym W187, pontonowymi 220a i 220S oraz „Heckflosse” 220b, 220Sb i 220SEb. Szczególne miejsce zajmują rzadkie coupé W187 oraz ręcznie wykańczane coupé i kabriolety W111.