Historia BMW 507

BMW 507 zaprezentowano w 1955 roku: najpierw podczas IAA we Frankfurcie, a w sierpniu także w nowojorskim hotelu Waldorf-Astoria. Projekt był odpowiedzią BMW na rynek luksusowych samochodów sportowych, ze szczególnym uwzględnieniem Stanów Zjednoczonych. Ważną rolę w dystrybucji za oceanem odgrywał importer Max Hoffman.

Produkcję rozpoczęto pod koniec 1956 roku, a zakończono w 1959. Cena i koszt ręcznej produkcji okazały się znacznie wyższe od pierwotnych założeń, co przyniosło BMW poważne straty. Zbudowano 252 seryjne BMW 507; część źródeł dolicza dwa prototypy i podaje liczbę 254.

Konstrukcyjnie samochód wyrastał z limuzyn BMW 501 i 502 oraz coupé BMW 503, lecz jego nadwozie nie miało nic wspólnego z ich formalną, powojenną stylistyką. 507 był oferowany jako dwumiejscowy roadster z miękkim dachem, a nieliczne auta otrzymały zdejmowany hardtop.

BMW 507 Series I i Series II

Pierwsza seria, Series I, powstała w liczbie 34 sztuk do początku 1957 roku. Rozpoznać ją można między innymi po aluminiowym zbiorniku paliwa o pojemności 110 litrów, umieszczonym za siedzeniami. Do tej serii wykonano jedynie jedenaście zdejmowanych hardtopów, dopasowywanych indywidualnie do konkretnego samochodu.

Od marca 1957 budowano Series II. Zbiornik paliwa przeniesiono pod podłogę bagażnika i zmniejszono do około 65–66 litrów. Pozwoliło to wygospodarować miejsce na koło zapasowe oraz zastosować dłuższe prowadnice foteli. Zmieniono również elementy dachu i wlew paliwa, a w późniejszych autach pojawiły się przednie hamulce tarczowe Girling.

Cechy szczególne BMW 507

Najważniejszym elementem 507 jest aluminiowe nadwozie formowane ręcznie. Każdy egzemplarz może więc wykazywać drobne różnice wykonania. Aluminiowy był także blok 3,2-litrowego V8 OHV, rozwiniętego z jednostki stosowanej w BMW 502 i 503.

Roadster łączył otwartą karoserię z rozwiązaniami samochodu klasy GT: czterobiegową przekładnią manualną, napędem tylnej osi, niezależnym zawieszeniem przednim oraz aluminiowymi hamulcami bębnowymi Alfin. Fabryczne wyposażenie obejmowało radio Becker Mexico, a wśród opcji znajdowały się koła Rudge mocowane centralną nakrętką.

Do znanych właścicieli BMW 507 należeli Elvis Presley, Alain Delon, Ursula Andress, John Surtees, Toni Sailer oraz król Belgów Baudouin.

Dane techniczne BMW 507

Wersje i rzadkie wyposażenie

BMW 507 nie było ofertowane jako seria limitowana w dzisiejszym rozumieniu, lecz podział na Series I i Series II ma znaczenie dla oryginalności auta. Szczególnie rzadkim dodatkiem pierwszej serii jest zdejmowany hardtop: powstało tylko jedenaście takich dachów, a każdy wykonano pod określony egzemplarz.

Warto zwrócić uwagę także na opcjonalne koła Rudge z centralnym mocowaniem. W samochodach zachowanych w zgodnej specyfikacji istotne są ponadto fabryczne radio Becker Mexico, narzędzia, instrukcje obsługi oraz dokumentacja historii pojazdu.

Słabe punkty i kontrola przed zakupem

W Series I zbiornik paliwa o pojemności 110 litrów znajduje się za siedzeniami. Przy zamontowanym hardtopie odnotowywano zapach benzyny w kabinie, dlatego należy sprawdzić szczelność zbiornika, przewodów, połączeń oraz odpowietrzenia układu paliwowego.

Ręcznie formowane aluminiowe panele nadwozia wymagają szczególnie uważnej oceny. Należy porównać spasowanie poszycia, jakość wcześniejszych napraw i zgodność detali z wersją Series I albo Series II. Hardtop pierwszej serii był dopasowywany do konkretnego auta, więc jego obecność nie powinna być oceniana wyłącznie po samym fakcie posiadania dachu.

W późnych samochodach przednie bębny zastąpiono tarczami Girling. Przy oględzinach trzeba zatem ustalić, jaki układ hamulcowy powinien znajdować się w danym egzemplarzu, zamiast traktować hamulce tarczowe jako uniwersalną cechę każdego 507.

Silnik, przekładnia i prowadzenie

Aluminiowy V8 o pojemności 3168 cm³ ma rozrząd OHV i dwa podwójne gaźniki Zenith. Około 150 KM przy masie rzędu 1330 kg pozwalało BMW 507 osiągać 100 km/h w około 11 sekund oraz przekraczać 200 km/h. Nie był to samochód budowany wyłącznie pod rekord przyspieszenia, lecz szybki roadster do długich tras.

Przednie zawieszenie wykorzystuje równoległe wahacze poprzeczne, stabilizator i drążki skrętne. Z tyłu pracuje sztywna oś na drążkach skrętnych, prowadzona centralnym wahaczem poprzecznym typu A i drążkiem Panharda. Taki układ łączy klasyczną architekturę tylnej osi napędowej z precyzyjniejszym jej prowadzeniem.

1. Series I – 110-litrowy zbiornik za siedzeniami, aluminiowe hamulce bębnowe Alfin.
2. Series II – zbiornik około 65–66 litrów pod bagażnikiem, więcej miejsca na koło zapasowe i dłuższe prowadnice siedzeń.
3. Późne Series II – przednie hamulce tarczowe Girling. undefined

Nadwozie i wnętrze

Albrecht Graf von Goertz zaprojektował 507 jako niski roadster o długiej masce, krótkim tyle i szeroko rozstawionych błotnikach. Przód tworzą okrągłe reflektory umieszczone w wybrzuszeniach oraz szeroka, pozioma podwójna nerka. Za przednimi kołami znajdują się charakterystyczne boczne wloty, nawiązujące do sportowego charakteru samochodu.

Nadwozie ma około 4,40 m długości i 1,65 m szerokości. Ręczne wykonanie z aluminium podkreśla smukłe przetłoczenie biegnące przez drzwi i zaokrągloną część tylną. W kabinie stosowano skórzaną tapicerkę oraz wysokiej jakości wykładziny. Miękki dach należał do podstawowej koncepcji roadstera, a zdejmowany twardy dach był dodatkiem wyjątkowo rzadkim.

Pochodzenie i zgodność specyfikacji

W BMW 507 szczególnego znaczenia nabiera zgodność samochodu z właściwą serią produkcyjną. Series I i Series II różnią się nie tylko położeniem oraz pojemnością zbiornika paliwa, lecz także detalami nadwozia, rozwiązaniem przestrzeni bagażowej i układem hamulcowym późniejszych aut.

Przy samochodzie z historią amerykańską warto pamiętać, że pierwotnie 507 projektowano z myślą o eksporcie do USA, a dystrybucją zajmował się między innymi Max Hoffman. Dokumentacja, instrukcje, fabryczne narzędzia oraz wyposażenie dodatkowe pomagają ustalić historię konkretnego egzemplarza.

Podsumowanie

BMW 507 to aluminiowy roadster GT produkowany od 1956 do 1959 roku w liczbie 252 seryjnych sztuk. Łączy 3,2-litrowy silnik V8 OHV o mocy około 150 KM z czterobiegową skrzynią manualną i napędem na tylne koła. Dla oceny konkretnego auta kluczowe są rozróżnienie Series I oraz Series II, stan ręcznie wykonanej karoserii, układ paliwowy i zgodność rzadkiego wyposażenia — zwłaszcza hardtopu oraz kół Rudge.