Historia MG T-Type

Seria T-Type rozpoczęła się w 1936 roku jako następca MG PB. Były to otwarte, dwumiejscowe samochody sportowe o konstrukcji typowej dla przedwojennego MG: stalowe poszycie nadwozia oparto na szkielecie z drewna jesionowego, a całość osadzono na osobnej ramie.

Pierwszy TA otrzymał czterocylindrowy silnik MPJG Wolseley o pojemności 1 292 cm³. Dzięki dwóm gaźnikom SU, zmienionemu wałkowi rozrządu i kolektorom rozwijał 50 KM. TA wyróżniała także czterobiegowa przekładnia z synchronizacją dwóch najwyższych przełożeń oraz sprzęgło pracujące w kąpieli olejowej. W 1936 roku Allan Tomlinson wygrał Australian Grand Prix za kierownicą MG TA.

Po wojnie MG TC trafił również na rynek amerykański. Eksportowe egzemplarze otrzymywały uszczelnione reflektory, dwa tylne światła i chromowane zderzaki. Następne TD i TF były szeroko eksportowane, szczególnie do USA, co wpłynęło na dużą liczbę zachowanych aut poza Wielką Brytanią.

Modelowe dzieje: TA, TB, TC, TD i TF

• MG TA (1936–1939) – pierwszy T-Type i następca PB. Silnik MPJG 1 292 cm³ osiągał 50 KM; powstało około 3 000 egzemplarzy.
• MG TB (1939) – krótko produkowany następca TA. Dostał 1,25-litrowy silnik XPAG wywodzący się z Morrisa Ten M, o mocy 54 KM, oraz suche jednotarczowe sprzęgło. Zbudowano 379 sztuk.
• MG TC (od 1945) – wizualnie bliski TB, nadal z silnikiem XPAG, lecz z unowocześnionym wnętrzem. TC produkowano wyłącznie z kierownicą po prawej stronie; powstało ponad 10 000 egzemplarzy.
• MG TD (od 1950) – zasadniczo zmodernizowany technicznie T-Type: szerszy o 5 cali, z niezależnym zawieszeniem przednim przejętym z MG Y-Type, przekładnią kierowniczą zębatkową i hipoidalnym mostem tylnym. Łączna produkcja wyniosła około 30 000 sztuk.
• MG TF (1953–1955) – finał serii, z przeprojektowanym przodem, reflektorami częściowo wpuszczonymi w błotniki i pochyloną atrapą chłodnicy. Zastąpił go MGA.

Cechy charakterystyczne MG T-Type

Najważniejszym wyróżnikiem T-Type jest połączenie tradycyjnej konstrukcji z konkretną, stopniową modernizacją kolejnych odmian. Wszystkie wersje pozostają rozpoznawalne dzięki otwartemu nadwoziu roadster, dwóm drzwiom, wolnostojącym błotnikom, kołu zapasowemu z tyłu i wąskiej kabinie.

W TD pojawiły się 15-calowe koła stalowe, niezależne zawieszenie przednie oraz przekładnia zębata kierownicy. TF otrzymał bardziej opływowy front z reflektorami wkomponowanymi w błotniki. Dla wielu egzemplarzy typowy jest komplet wyposażenia przeciwdeszczowego: składany dach, boczne kurtyny i pokrowiec tonneau.

Warto zwracać uwagę na zachowanie zgodnych numerów zespołów, właściwej kolorystyki oraz kompletnego wyposażenia. Dokumentacja serwisowa i historia udziału w rajdach lub zlotach klasyków mają znaczenie przy ocenie konkretnego auta.

Dane techniczne MG T-Type

Rzadkie odmiany i modele szczególne

TB Tickford był luksusową odmianą drophead coupé przygotowaną przez Tickford. Przy całkowitej produkcji TB wynoszącej 379 sztuk już podstawowa wersja należy do rzadkich przedstawicieli rodziny.

Nazwę Tickford spotyka się również przy TC, a wśród nietypowych wariantów wymieniane są TA Special i TB Tickford. Szczególną pozycję zajmuje także TD Mk II, oferowany na eksport: silnik o wyższym stopniu sprężania 8:1 osiągał 57 bhp (43 kW), a auto miało dwie pompy paliwa, dodatkowe amortyzatory i zmienione przełożenie tylnego mostu.

W TF wyraźnie rozróżnia się wersję 1250 oraz TF 1500 z silnikiem XPEG 1 466 cm³. Powstało około 6 200 TF 1250 i około 3 400 TF 1500.

Na co zwrócić uwagę przed zakupem

Brak wyszczególnionych typowych usterek nie zwalnia z dokładnych oględzin. W T-Type szczególnie istotna jest ocena zgodności z pierwotną specyfikacją, kompletności wyposażenia oraz jakości dawnych prac renowacyjnych.

Nadwozie TA, TB i TC łączy stalowe panele ze szkieletem z jesionu, dlatego przy oględzinach trzeba ocenić zarówno stan poszycia, jak i drewnianej struktury. Warto sprawdzić, czy zachowały się prawidłowe elementy wyposażenia przeciwdeszczowego: dach, boczne kurtyny i tonneau. W autach z kołami drucianymi należy ustalić, czy są one zgodne z konkretną specyfikacją samochodu.

W przypadku TD i TF ważne są sprawność niezależnego przedniego zawieszenia, przekładni zębatkowej oraz stan układu hamulcowego. Dokumentacja napraw, historia auta, zgodne numery zespołów i fabryczna kolorystyka pozwalają lepiej ocenić, czy samochód zachował właściwy charakter.

Silniki, przekładnia i prowadzenie

T-Type jest lekkim samochodem sportowym o prostej, mechanicznej charakterystyce. Czterocylindrowe jednostki pracują z ręczną skrzynią biegów i napędzają tylne koła. TA z silnikiem 1 292 cm³ rozwijał 50 KM i osiągał 125 km/h; przyspieszenie od 0 do 100 km/h trwało 23,1 s.

TB oraz TC korzystały z 1,25-litrowego XPAG. W TD zachowano klasyczną koncepcję, ale zastosowano hipoidalny most tylny, niezależne zawieszenie przednie i przekładnię zębatą, co odróżnia go od wcześniejszych modeli. TD osiągał około 124–126 km/h, a sprint 0–60 mph zajmował mniej więcej 18–22 s. Zużycie paliwa podawane dla TD wynosi około 10,6 l/100 km.

TF 1250 rozwija 57 KM, natomiast TF 1500 z silnikiem XPEG o pojemności 1 466 cm³ – 63 KM. Niska masa, wynosząca zależnie od odmiany około 838–910 kg, ma bezpośredni wpływ na reakcje auta. undefined

Nadwozie, wnętrze i wyposażenie

MG T-Type ma klasyczny układ brytyjskiego roadstera: długą maskę, oddzielne błotniki, pionową lub lekko pochyloną atrapę chłodnicy oraz niski, otwarty kokpit. TA, TB i TC zachowują wyraźnie przedwojenny rysunek nadwozia. W TF reflektory częściowo włączono w linię przednich błotników, a grill chłodnicy został pochylony.

Wnętrze jest zwarte i podporządkowane jeździe we dwoje. Stosowano tapicerkę skórzaną albo ze skóry syntetycznej, między innymi w kolorze beżowym, czarnym i czerwonym. TD miał zielone podświetlenie deski rozdzielczej, natomiast TF można rozpoznać po charakterystycznych wskaźnikach o ośmiokątnych tarczach.

Do spotykanego wyposażenia należą zderzaki z odbojnikami, tylny bagażnik, chromowane dodatki, lampy przeciwmgłowe, opony z białym bokiem i – opcjonalnie – koła druciane. Zdarzają się również kosze piknikowe, futrzane pokrowce siedzeń, radio AM oraz montowane pasy bezpieczeństwa.

Użytkowanie i dokumentacja

MG T-Type uczestniczą w zlotach, rajdach i imprezach samochodów klasycznych. Otwarty kokpit oraz boczne kurtyny są integralną częścią doświadczenia z jazdy, a nie jedynie dodatkiem wizualnym.

Samochód nie ma klasycznego wskaźnika poziomu paliwa: zastosowano lampkę ostrzegawczą, a duży zbiornik zapewniał zasięg około 480 km. Przy zakupie warto potwierdzić działanie tego rozwiązania oraz obecność właściwych elementów osprzętu.

Podsumowanie

MG T-Type obejmuje pięć kolejnych modeli – TA, TB, TC, TD i TF – produkowanych od 1936 do 1955 roku. To lekkie, ramowe roadstery z napędem tylnych kół, ręczną skrzynią i czterocylindrowymi silnikami. Wcześniejsze TA–TC reprezentują konstrukcję przedwojenną, TD wnosi niezależne przednie zawieszenie i przekładnię zębatą, a TF kończy serię bardziej zaokrąglonym przodem oraz wersją 1500. Przy wyborze konkretnego MG T-Type kluczowe są stan drewniano-stalowej struktury nadwozia, kompletność wyposażenia, jakość renowacji i udokumentowana zgodność z oryginalną specyfikacją.