Historia MG MGB

MG przedstawiło MGB 19 września 1962 roku jako następcę MGA. Pierwszym wariantem był dwumiejscowy roadster z miękkim dachem. W porównaniu z poprzednikiem był to wyraźny krok konstrukcyjny: zamiast osobnej ramy zastosowano samonośne nadwozie. Rozwiązanie zwiększyło sztywność i pozwoliło ukształtować strefy zgniotu chroniące załogę przy zderzeniu z prędkością 30 mph.

MGB zachowało klasyczny układ brytyjskiego roadstera: silnik z przodu, napęd tylnej osi i niska kabina dla dwóch osób. Jednocześnie stało się wygodniejsze od wcześniejszych MG dzięki korbowym szybom bocznym, większej ilości miejsca na nogi i normalnemu bagażnikowi. Produkcja trwała do 1980 roku, a łączna liczba wszystkich odmian MGB przekroczyła pół miliona egzemplarzy.

W 1965 roku pojawiło się MGB GT – trzydrzwiowe coupé 2+2 zaprojektowane przez Pininfarinę. Zamknięte nadwozie z dużą tylną klapą uczyniło MGB bardziej praktycznym bez zmiany jego podstawowej koncepcji mechanicznej.

Rozwój modelu MGB

Podstawą gamy pozostał roadster z czterocylindrowym silnikiem B-Series 1798 cm³. Wczesne auta Mk I rozpoznaje się po stalowej desce rozdzielczej i zewnętrznych klamkach typu pull handle. Wraz z Mk II po 1967 roku zastosowano synchronizację pierwszego biegu, tylny most Salisbury, alternator zamiast prądnicy oraz instalację elektryczną z minusem na masie.

Od 1965 roku równolegle produkowano MGB GT. Wariant ten zachował silnik 1,8 l i czterobiegową skrzynię, lecz dzięki bardziej opływowej sylwetce osiągał około 170 km/h. W latach 1967–1969 oferowano także sześciocylindrowe MGC jako roadster i coupé. W 1973 roku dołączyło MGB GT V8 z silnikiem Rovera; fabryka budowała V8 wyłącznie jako GT.

Późne MGB, od końca 1974 roku, otrzymały masywne czarne zderzaki poliuretanowe, określane jako rubber bumper, oraz zwiększony prześwit. Zmiany były związane przede wszystkim z wymaganiami rynku amerykańskiego. W latach 90. Rover nawiązał do MGB modelem MG RV8, lecz był to technicznie znacznie nowszy samochód z silnikiem V8 3,9 l.

Najważniejsze cechy MG MGB

Najistotniejszą cechą MGB jest połączenie samonośnej karoserii z nieskomplikowaną techniką. Czterocylindrowe odmiany korzystają z silnika 1798 cm³ o mocy około 70–95 KM, ręcznej skrzyni czterobiegowej i napędu na tylne koła. Wiele egzemplarzy ma elektrycznie załączany overdrive na trzecim i czwartym biegu; automaty Borg-Warner należą do rzadkości.

Roadster waży około 920–1080 kg, natomiast GT około 1040–1160 kg. Przednie hamulce tarczowe i tylne bębny były wyposażeniem standardowym. MGB GT oferuje dwa niewielkie miejsca z tyłu oraz dużą klapę bagażnika, podczas gdy roadster ma klasyczny bagażnik o pojemności około 240–300 l.

Dla identyfikacji wersji istotne są zderzaki i deska rozdzielcza. Auta z chromowanymi zderzakami mają smuklejsze lampy i stalową deskę; późne rubber bumper wyróżniają się podniesionym nadwoziem oraz czarnymi, dużymi zderzakami. Do 1969 roku montowano stalowe felgi z czterema śrubami i dwunastoma owalnymi otworami, później felgi ROstyle; alternatywą były koła szprychowe.

Udział poszczególnych serii. W obrębie MGB największy udział przypada na B Serie IV: 37,5%. Następne są B Serie III (23,0%), B Serie I (21,8%) oraz B Serie II (17,7%). Zainteresowanie mierzone udziałem oglądalności układa się podobnie: Serie IV osiąga 36,5%, Serie III 22,9%, Serie II 21,1%, a Serie I 19,5%.

Dane techniczne MG MGB

Edycje specjalne i MGB GT V8

MGB GT V8 produkowane w latach 1973–1976 było najmocniejszym fabrycznym MGB. Aluminiowy Rover V8 o pojemności 3528 cm³ rozwijał około 137–139 KM i 193 ft/lb momentu obrotowego. Przyspieszenie do 60 mph zajmowało 7,7 s, a prędkość maksymalna wynosiła 125 mph, czyli około 200 km/h. Nie był to roadster: fabryczne V8 miały nadwozie GT 2+2.

Jubilee Limited Edition z 1975 roku powstało w liczbie 751 egzemplarzy, głównie jako GT. Charakterystyczne były lakier British Racing Green oraz złote pasy dekoracyjne. Końcowa Limited Edition 1980/81 obejmowała około 1000 samochodów: 420 roadsterów w kolorze Metallic Bronze i 580 GT w odcieniu Pewter, ze specjalnymi felgami i detalami wykończenia.

Spotykane roadstery z silnikiem V8 są z reguły późniejszymi konwersjami, nie fabryczną specyfikacją MGB GT V8.

Na co zwrócić uwagę przy eksploatacji

MGB ma mechaniczną konstrukcję bez skomplikowanej elektroniki: czterocylindrowy silnik B-Series, tylna oś, ręczna przekładnia i klasyczne hamulce tarczowo-bębnowe. Istotną zaletą użytkową pozostają dostępność części zamiennych, instrukcji serwisowych i wsparcia klubowego.

Przy ocenie konkretnego samochodu warto ustalić zgodność wyposażenia z okresem produkcji: typ zderzaków, stalowa lub późniejsza miękka deska rozdzielcza, felgi, alternator albo prądnica oraz obecność overdrive'u. W samochodach importowanych z Wielkiej Brytanii należy też uwzględnić prawostronne położenie kierownicy. Wersje amerykańskie mogą mieć trzy wycieraczki, masywniejszą deskę oraz silnik o mocy około 83 KM, obniżonej przez normy emisji.

Silnik, skrzynia i prowadzenie

Czterocylindrowe MGB 1.8 oferuje około 70–95 KM i osiąga 100 km/h w około 11 sekund w mocniejszych wersjach. Przy masie roadstera od około 920 kg najważniejsze w odbiorze auta są niska pozycja za kierownicą, bezpośredni kontakt z nawierzchnią i praca tylnego napędu. Prędkość maksymalna zależnie od wersji wynosi około 160–175 km/h.

Czterobiegowa skrzynia ręczna może być wyposażona w elektrycznie załączany overdrive na trzecim i czwartym przełożeniu. To szczególnie pożądany element w aucie używanym na dłuższych trasach. MGB GT jest cięższe od roadstera, ale jego opływowe nadwozie pozwala osiągać około 170 km/h.

1. MGB Roadster 1.8 – dwumiejscowy otwarty samochód z silnikiem R4 1798 cm³, mocą do około 95 KM i masą od około 920 kg.
2. MGB GT 1.8 – coupé 2+2 Pininfariny z tylną klapą, tym samym silnikiem 1,8 l i wyższą praktycznością.
3. MGB GT V8 – GT z Roverem V8 3,5 l, około 137–139 KM, 0–60 mph w 7,7 s i prędkością maksymalną około 200 km/h. undefined

Nadwozie, wnętrze i wyposażenie

Roadster MGB ma krótkie zwisy, długą maskę i prostą, nisko poprowadzoną linię boków. GT Pininfariny otrzymało stały dach, bardziej opływowy profil i tylną klapę. To właśnie dach typu fastback oraz relacja przeszklenia do smukłych słupków odróżniają GT od otwartego MGB.

Wczesne egzemplarze z chromowanymi zderzakami i stalową deską rozdzielczą prezentują pierwotną formę modelu. Późniejsze auta rubber bumper mają czarne zderzaki poliuretanowe, wyższy prześwit i inną deskę wykonaną z miękkiego tworzywa. Wersje amerykańskie bywają rozpoznawalne po trzech wycieraczkach szyby przedniej.

W kabinie dominują analogowe zegary Smiths i prosta deska z nawiewami. Fotele występowały ze skórzaną lub materiałową tapicerką, często czarną, czasem z kontrastową lamówką. Do charakterystycznych dodatków należą koła szprychowe, chromowane detale, radio, hardtop do roadstera, bagażnik montowany na pokrywie oraz ogrzewana tylna szyba w GT. W palecie spotyka się między innymi British Racing Green, Tartan Red, Damask Red, Old English White, Harvest Gold i Blaze Orange.

MGB w sporcie i odmiany pokrewne

MGB startowało również w imprezach sportowych. Model odniósł zwycięstwo klasowe w Rajdzie Monte Carlo w 1965 roku, a w 1966 roku uczestniczył w 84-godzinnym Marathon de la Route na Nürburgringu. Wśród sukcesów wymieniane jest także zwycięstwo klasowe w Guards 1000 Mile Race na torze Brands Hatch.

MGC z lat 1967–1969 było sześciocylindrową pochodną MGB i osiągało niemal 200 km/h, ale cięższy silnik oraz zmienione zawieszenie wpłynęły na jego prowadzenie. MGB GT V8 rozwiązało problem masy jednostki napędowej inaczej: zastosowany aluminiowy Rover V8 był lżejszy od silnika MGC, dzięki czemu nie wymagał takich samych zmian podwozia.

Podsumowanie: MG MGB

MG MGB jest następcą MGA produkowanym od 1962 do 1980 roku w formie roadstera i coupé GT 2+2. Najczęściej spotykany układ to silnik R4 1,8 l, czterobiegowa skrzynia z opcjonalnym overdrive'em, napęd tylny oraz hamulce tarczowe z przodu. Wybór między chromowanym MGB a późnym rubber bumper, a także między otwartym roadsterem, praktycznym GT i mocnym GT V8, wyraźnie zmienia charakter samochodu.