Historia Ferrari Dino

Nazwa Dino upamiętnia Alfredo „Dino” Ferrariego (1932–1956), syna Enza Ferrariego. Alfredo Ferrari popierał rozwój silników V6, a jego nazwiskiem najpierw oznaczano wyścigowe samochody Ferrari z jednostkami mniejszymi niż V12.

Historia zaczęła się od przedniosilnikowych konstrukcji sportowych i wyścigowych, takich jak 196 S, 296 S oraz 246 S. Przełom nastąpił w 1961 roku, gdy Ferrari zastosowało układ z silnikiem za kierowcą zarówno w bolidzie 156 F1, jak i w sportowych prototypach serii SP.

Drogowe Dino powstało jako odrębna marka. Nie miało na nadwoziu napisu Ferrari ani herbu z wierzgającym koniem, lecz własny emblemat: niebieski napis „Dino” na żółtym polu z niebieską obwódką. Taka decyzja pozwalała Maranello zaoferować lżejszy, bardziej kompaktowy samochód sportowy z V6, zamiast dwunastocylindrowego Ferrari.

Pierwsze studium drogowego auta, Dino 206 GT Speciale autorstwa Pininfariny, pokazano w Paryżu w 1965 roku. Jego forma, inspirowana prototypami wyścigowymi Ferrari 412P i 330 P4, wyznaczyła proporcje późniejszych modeli seryjnych: krótkie zwisy, niską kabinę i silnik zamontowany poprzecznie przed tylną osią.

Rozwój serii Dino

Dino 206 GT z lat 1967–1969 było pierwszym drogowym samochodem Ferrari z centralnie umieszczonym silnikiem. Aluminiowe nadwozie kryło 2-litrowe V6 o mocy 180 KM.

W 1969 roku 206 GT zastąpiło Dino 246 GT. Pojemność V6 wzrosła do 2419 cm³, blok silnika wykonano z żeliwa zamiast aluminium, a rozstaw osi zwiększono z 2280 do 2340 mm. Model 246 rozpoznać można między innymi po klapce wlewu paliwa umieszczonej na lewym słupku C. Produkcję 246 GT podzielono na trzy serie: L (1969–1970), M (1970–1971) i E (1971–1974). Różniły się one zmianami skrzyni biegów, osprzętu silnika, kabiny oraz detali nadwozia.

Od 1972 roku ofertę uzupełniło Dino 246 GTS, czyli odmiana targa z zdejmowanym panelem dachowym. Była cięższa od GT o około 30 kg. Łącznie powstało około 2295 egzemplarzy 246 GT i 1274 sztuki 246 GTS.

Następcą dwumiejscowego 246 zostało Dino 308 GT4, zaprezentowane w 1973 roku. Było to pierwsze Ferrari z centralnie umieszczonym V8 oraz pierwsze czteromiejscowe Ferrari w układzie 2+2. Nadwozie o klinowej sylwetce zaprojektowało Bertone, nie Pininfarina. Od końca 1976 roku 308 GT4 otrzymało oznaczenie Ferrari. Włoskim wariantem o mniejszej pojemności było Dino 208 GT4 z V8 2,0 l.

Najważniejsze cechy Ferrari Dino

• Silnik centralny i napęd na tylne koła: w 206 i 246 kompaktowy V6 pracuje poprzecznie za kabiną, co sprzyja dobrej trakcji i przewidywalnej reakcji auta na zmianę obciążenia.
• V6 Dino 65°: w modelu 246 ma cztery wałki rozrządu w głowicach, trzy gaźniki Weber 40 DCNF i pojemność 2419 cm³.
• Niezależne zawieszenie oraz cztery hamulce tarczowe: rozwiązania odpowiadają charakterowi lekkiego samochodu sportowego o masie około 1080 kg.
• Własna tożsamość marki: Dino odróżnia się od pozostałych Ferrari emblematem bez herbu Maranello.
• Nadwozie Pininfariny i Scaglietti: formę 206/246 opracował Aldo Brovarone z Pininfariny, a karoserie wykonywała Carrozzeria Scaglietti.
• Dwa typy nadwozia 246: GT jest zamkniętym berlinettą, a GTS oferuje otwierany panel dachowy typu targa.

Dane techniczne Ferrari Dino 246

Wersje szczególne i odmiany Dino

Dino 246 GTS jest otwartą odmianą 246 z demontowanym dachem targa. Zachowuje ten sam układ napędowy co GT, a różnica masy wynosi około 30 kg.

W obrębie 246 GT istotne znaczenie mają serie L, M i E. E Series, produkowana od 1971 roku, otrzymała zmodyfikowaną skrzynię biegów oraz zmiany w osprzęcie silnika, wnętrzu i detalach zewnętrznych.

Wśród fabrycznych konfiguracji spotyka się między innymi skórzaną tapicerkę Daytona seats, skórzaną kierownicę, felgi Cromodora lub Campagnolo, elektrycznie sterowane szyby, klimatyzację i radio. Do rzadszych barw należą Giallo Senape, Nocciola Metallic oraz Blu Dino.

Poza samochodami drogowymi ważne są wyścigowe Dino: 166 P, 206 SP, 206 S i 246 S. Dino 206 S powstało w liczbie 18 sztuk; otrzymało rurową ramę, nadwozie Drogo oraz V6 rozwijane przez Vittorio Jano i Alfredo Ferrariego.

Na co zwrócić uwagę przy Ferrari Dino

Dla Dino 206 GT oraz 246 GT/GTS szczególnie istotna jest zgodność samochodu z jego pierwotną specyfikacją. Warto sprawdzić, czy zachowano właściwy emblemat Dino, prawidłowe dla wersji detale oświetlenia i wyposażenia oraz odpowiedni typ felg.

W 246 materiał nadwozia ma znaczenie przy ocenie auta: 206 GT ma karoserię aluminiową, podczas gdy 246 GT/GTS wykonywano głównie ze stali. Wczesne 246 mogły zachować aluminiowe maski i drzwi. Należy też ustalić, czy samochód odpowiada specyfikacji L, M lub E, ponieważ serie różnią się mechaniką, wyposażeniem kabiny i detalami nadwozia.

Cennym elementem kompletności są fabryczny zestaw narzędzi, koło zapasowe, skórzany portfel na dokumenty, instrukcja obsługi, książka gwarancyjna oraz katalog części. Dokumentacja serwisowa pozwala odtworzyć historię obsługi wysokoobrotowego V6 z czterema wałkami rozrządu i trzema gaźnikami Weber.

Silnik, osiągi i prowadzenie

Dino 246 prowadzi się inaczej niż klasyczne Ferrari z silnikiem V12 z przodu. V6 umieszczone tuż za kabiną, napęd tylnej osi i niezależne zawieszenie zapewniają zwarte reakcje oraz dobrą przyczepność. Nisko umieszczone fotele, krótki rozstaw osi i panoramiczna szyba przednia budują bezpośredni kontakt kierowcy z autem.

Silnik 2,4 l osiąga 192–195 KM przy 7600 obr./min, a maksymalny moment około 226 Nm przy 5500 obr./min. Trzy gaźniki Weber 40 DCNF i pięciobiegowa skrzynia manualna tworzą układ wymagający pracy na obrotach, typowy dla włoskiego V6 z lat 70.

1. Dino 206 GT – lekkie, aluminiowe nadwozie i V6 2,0 l o mocy 180 KM; pierwszy seryjny drogowy samochód Ferrari z silnikiem centralnym.
2. Dino 246 GT – V6 2,4 l, 192–195 KM, stalowe nadwozie i rozstaw osi 2340 mm; zamknięta berlinetta.
3. Dino 246 GTS – technicznie bliskie GT, lecz z panelem dachowym targa i masą większą o około 30 kg.
4. Dino 308 GT4 – centralnie umieszczone V8 3,0 l DOHC, cztery miejsca i nadwozie Bertone. undefined

Nadwozie i wnętrze

Dino 206/246 ma miękką, płynną linię nadwozia: szerokie nadkola, nisko poprowadzony dach, wyraźnie zaokrąglone błotniki i owalny wlot powietrza z przodu. Projekt Aldo Brovarone dla Pininfariny wyraźnie odróżnia się od późniejszego, kanciastego 308 GT4 narysowanego przez Bertone.

Charakterystycznym znakiem 246 jest klapka zakrywająca wlew paliwa na lewym słupku C — detal nieobecny w 206 GT. W kabinie uwagę zwracają niska pozycja siedząca i zwarta architektura deski rozdzielczej. Opcjonalne fotele Daytona, skórzana kierownica, radio, klimatyzacja oraz elektryczne szyby pozwalały skonfigurować auto bardziej turystycznie.

Dino występowało w odcieniach dalekich od stereotypowej czerwieni Ferrari: Argento Auteil, Giallo Senape, Blu Dino, Nocciola Metallic, Nero czy Rosso Chiaro. Właśnie kolor nadwozia, materiał tapicerki oraz felgi Cromodora albo Campagnolo mocno wpływają na wizualny charakter konkretnego egzemplarza.

Dino w sporcie i znaczenie silnika V6

Silnik Dino V6 nie zakończył kariery wraz z modelem 246. Jednostkę wykorzystano także jako bazę dla Lancii Stratos, samochodu stworzonego do rajdów. Wyścigowe Dino 166 P, 206 SP i 206 S rozwijały natomiast koncepcję lekkiego prototypu z silnikiem centralnym, sprawdzającą się w wyścigach długodystansowych i górskich.

Dino 246 GT i GTS uczestniczyły również w imprezach klubowych oraz historycznych zawodach. W połączeniu z własnym znakiem marki i centralnym V6 tworzą odrębny rozdział historii Maranello — technicznie związany z Ferrari, lecz wizualnie i nazewniczo niezależny.

Podsumowanie

Ferrari Dino obejmuje sportowe konstrukcje z centralnie umieszczonym silnikiem, rozwinięte z wyścigowej tradycji V6. 206 GT zapoczątkowało drogowe Dino lekkim aluminiowym nadwoziem, 246 GT/GTS rozwinęło koncepcję mocniejszym V6 2,4 l, a 308 GT4 przeniosło nazwę Dino do czteromiejscowego samochodu z V8. Dla osób szukających Ferrari Dino najważniejsze pozostają zgodność specyfikacji, seria L/M/E w przypadku 246, stan stalowego lub aluminiowego nadwozia oraz kompletność fabrycznych detali i dokumentacji.