Historia Ferrari 308

Ferrari 308 GTB zadebiutowało w 1975 roku jako następca Dino 246 GT. Nazwa objaśnia podstawową konstrukcję: „30” odnosi się do trzech litrów pojemności, a „8” do liczby cylindrów. Za kierowcą, poprzecznie przed tylną osią, pracował wolnossący V8 o pojemności 2926 cm³.

Nadwozie GTB zaprojektował Leonardo Fioravanti dla Pininfariny. Wczesne egzemplarze miały poszycie z tworzywa wzmacnianego włóknem szklanym, określane jako Vetroresina. Od 1977 roku Scaglietti wykonywało karoserie ze stali. W tym samym roku przedstawiono 308 GTS: mechanicznie bliski GTB, lecz wyposażony w wyjmowany, czarny panel dachu typu targa.

W 1980 roku do GTB i GTS trafił mechaniczny wtrysk Bosch K-Jetronic; samochody nazwano GTBi i GTSi. W 1982 roku wersja Quattrovalvole otrzymała głowice z czterema zaworami na cylinder. Produkcję zakończono w 1985 roku, a następcą został Ferrari 328.

Modelowa ewolucja: GTB, GTS, GTBi/GTSi i Quattrovalvole

• 308 GTB – dwumiejscowa berlinetta z zamkniętym nadwoziem; pierwsza odmiana serii, oferowana od 1975 roku.
• 308 GTS – odmiana targa wprowadzona w 1977 roku. Demontowany panel dachowy można było umieścić za fotelami.
• 308 GTBi i GTSi – modele z wtryskiem Bosch K-Jetronic, wprowadzone od 1980 roku z myślą o spełnieniu wymogów emisyjnych. Moc wersji wtryskowych wynosiła około 214–215 KM.
• 308 GTB/GTS Quattrovalvole – odmiany od 1982 roku z czterema zaworami na cylinder. Układ 32-zaworowy podniósł moc do około 240 KM.

Wspólnym mianownikiem dwumiejscowych 308 pozostawały: centralne położenie V8, napęd tylnych kół i pięciobiegowa przekładnia manualna. Seria 308 obejmowała też 308 GT4, choć to samochód o zupełnie innej koncepcji nadwozia.

Najważniejsze cechy Ferrari 308

Ferrari 308 łączy rozwiązania typowe dla sportowych aut Maranello lat 70. z konstrukcją czytelną dla kierowcy: silnik V8 umieszczono centralnie, napęd trafia na tylne koła, a przełożenia wybiera się przez charakterystyczną metalową kratkę. Niezależne sportowe zawieszenie, niska pozycja za kierownicą i kompaktowe, dwumiejscowe nadwozie stanowią sedno koncepcji GTB oraz GTS.

Szczególne miejsce zajmuje GTB Vetroresina. Lekkie nadwozie z laminatu odróżnia wczesne auta od późniejszych, stalowych 308; powstało około 600 takich GTB. Równie łatwo rozpoznawalne są szerokie wloty za drzwiami, chowane reflektory i cztery okrągłe tylne lampy.

308 GTS zapisało się również w kulturze popularnej jako samochód prowadzony przez głównego bohatera serialu Magnum, P.I..

Dane techniczne Ferrari 308

Wersje szczególne i odmiany rzadkie

308 GTB Vetroresina to najłatwiej wyróżnić po materiale nadwozia: zamiast późniejszej stali zastosowano laminat z włóknem szklanym. Wczesne GTB z tym poszyciem są lżejsze, a ich produkcja była ograniczona do około 600 sztuk.

308 GTB/GTS Quattrovalvole z 1982 roku przyniosło głowice czterozaworowe. To technicznie najdalej rozwinięta odmiana 308: cztery zawory na każdy z ośmiu cylindrów pozwoliły odzyskać moc po spadku osiągów wersji wtryskowych.

Osobną konstrukcją pozostaje 308 GT4. Ma układ 2+2, nadwozie Bertone o ostrych, klinowych liniach i wywodzi się z Dino 308 GT4, które w 1976 roku przemianowano na Ferrari 308 GT4.

Na co zwrócić uwagę przed zakupem

Warto najpierw ustalić dokładną wersję samochodu: GTB lub GTS, Vetroresina albo stal, gaźniki Weber czy wtrysk Bosch K-Jetronic, dwuzaworową odmianę i albo Quattrovalvole. Te cechy definiują zarówno konstrukcję, jak i zgodność auta z oryginalną specyfikacją.

Przy oględzinach należy porównać materiał oraz detale nadwozia z wersją fabryczną, sprawdzić działanie demontowanego dachu w GTS i potwierdzić obecność właściwych kół: spotyka się felgi 14- i 16-calowe oraz dedykowane obręcze Michelin TRX z oponami metrycznymi. Znaczenie ma także kompletność elementów przekazywanych z autem, zwłaszcza narzędzi fabrycznych, podnośnika, koła zapasowego, instrukcji i dokumentacji serwisowej.

W samochodach z importu należy rozpoznać specyfikację homologacyjną. Egzemplarze amerykańskie wyróżniały się większymi zderzakami, innym oświetleniem oraz rozwiązaniami ograniczającymi emisję spalin.

Silnik, skrzynia i prowadzenie

Najwcześniejsze europejskie 308 z czterema gaźnikami Weber osiągały 255 KM i około 252–255 km/h. Poprzecznie ustawione V8 pracuje tuż za kabiną, co odróżnia 308 od klasycznych Ferrari z silnikiem z przodu. W wybranych wczesnych autach europejskich stosowano suchą miskę olejową.

Wtrysk Bosch K-Jetronic w GTBi i GTSi obniżył moc do około 214–215 KM, lecz spełniał zaostrzone normy emisji. Quattrovalvole przywróciło osiągi do około 240 KM dzięki czterem zaworom na cylinder.

Pięciobiegowa skrzynia ręczna ma otwartą, metalową prowadnicę lewarka. To rozwiązanie wymaga zdecydowanego, precyzyjnego prowadzenia dźwigni i jest jednym z najbardziej charakterystycznych elementów kokpitu 308. undefined

Nadwozie i wnętrze

Projekt Pininfariny autorstwa Leonardo Fioravantiego opiera się na niskiej, szerokiej sylwetce z krótkim przodem i kabiną przesuniętą ku przodowi. Chowane reflektory utrzymują gładką linię maski, a wloty po bokach mają konkretne zadanie: ten za drzwiami kierowcy obsługuje chłodnicę oleju, natomiast wlot po stronie pasażera prowadzi powietrze do filtra.

GTB jest zamkniętą berlinettą, a GTS rozpoznaje się po wyjmowanym panelu dachowym wykończonym czarnym winylem oraz demontowanych czarnych żaluzjach za szybami bocznymi. Z tyłu dominują cztery okrągłe lampy.

W kabinie znajdują się wskaźniki Veglia, sportowe skórzane fotele i niska pozycja za kierownicą. Spotykane są tapicerki Nero, Crema, Avorio, Tan lub Rosso oraz lakiery Rosso, Nero, Giallo, Blu, Grigio, Argento, Oro Chiaro i Verde. Do wyposażenia należały między innymi klimatyzacja, elektryczne szyby, centralny zamek i radio Blaupunkt.

Ferrari 308 poza GTB i GTS

Nazwa 308 nie dotyczy wyłącznie dwumiejscowych modeli Pininfariny. Ferrari 308 GT4 było pierwszym Ferrari z nadwoziem zaprojektowanym przez Bertone; jego ostre, geometryczne linie wyraźnie odróżniają je od zaokrąglonego GTB/GTS. Samochód miał układ 2+2 i centralnie umieszczony silnik.

Powstał również Ferrari 308 GT/M – prototyp rajdowy przygotowany z myślą o rywalizacji w Grupie B. Michelotto Automobili z Padwy budowało też rajdowe 308 GTB; taki samochód wygrał Targa Florio w 1981 roku.

Podsumowanie

Ferrari 308 to seria sportowych V8 z lat 1975–1985, której trzon stanowią dwumiejscowe GTB i GTS. Przy wyborze konkretnego egzemplarza kluczowe są rodzaj nadwozia, sposób zasilania silnika oraz odmiana rozrządu: Vetroresina, stalowe GTB/GTS gaźnikowe, GTBi/GTSi z Bosch K-Jetronic lub czterozaworowe Quattrovalvole. Niezależnie od wersji 308 oferuje centralnie umieszczony silnik 2.9 V8, napęd tylnych kół, pięciobiegową skrzynię manualną i charakterystyczną stylistykę Pininfariny.