Historia Ferrari Testarossa

Testarossa zadebiutowała w 1984 roku, zastępując Ferrari 512 BB. Punktem wyjścia była stalowa rama poprzednika, lecz nadwozie oraz układ chłodzenia opracowano od nowa. W 512 BB chłodnice znajdowały się z przodu; w Testarossie umieszczono je po bokach, za kabiną. Powietrze doprowadzają charakterystyczne poziome listwy w bocznych wlotach.

Nazwa Testarossa oznacza po włosku „czerwoną głowę” i odnosi się do czerwonych pokryw głowic dwunastocylindrowego silnika. Jest też świadomym nawiązaniem do wyścigowych Ferrari 250 Testa Rossa z końca lat 50., choć zapis nazwy i konstrukcja obu samochodów są odmienne.

Za styl odpowiadało Pininfarina, a głównym projektantem był Leonardo Fioravanti. Testarossa stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych obrazów motoryzacji lat 80.; szczególną rozpoznawalność przyniosła jej rola w amerykańskim serialu Miami Vice. Podstawowa Testarossa typu F110 była produkowana do 1991 roku.

Rozwój serii Testarossa

• Ferrari Testarossa (Tipo F110, 1984–1991) – pierwotna odmiana z silnikiem 4,943 cm³, mocą 390 KM i klapowymi reflektorami. Wczesne auta rozpoznaje się między innymi po pojedynczym, wysoko osadzonym lusterku Monospecchio; występowały też felgi mocowane centralną nakrętką, określane jako Monodado.
• Ferrari 512 TR (1991–1994) – modernizacja Testarossy z większymi zaworami w zmienionych głowicach. Moc wzrosła do 428 KM, a prędkość maksymalna do 307–314 km/h. Zmieniono także wykończenie przodu, tyłu oraz ergonomię konsoli środkowej.
• Ferrari F512 M (1994–1996) – końcowa wersja, gdzie litera „M” oznacza Modificata. Rozwija 440 KM, ma stałe reflektory przednie, okrągłe tylne lampy, przeprojektowane zderzaki oraz standardowy ABS. W 1996 roku serię zastąpiło Ferrari 550 Maranello z silnikiem V12 umieszczonym z przodu.

Cechy szczególne Ferrari Testarossa

Najważniejszym elementem Testarossy jest wolnossący silnik flat-12 o kącie rozwarcia cylindrów 180 stopni. Mimo potocznego określenia „boxer” nie jest to silnik bokser: przeciwległe tłoki poruszają się parami w tym samym kierunku. Jednostka ma cztery wałki rozrządu napędzane paskami zębatymi, cztery zawory na cylinder, suchą miskę olejową i łącznie 48 zaworów.

Szerokość nadwozia wynosi około 1 980 mm, czyli niemal 15 cm więcej niż w 512 BBi. Szeroki rozstaw tylnych kół oraz szersze tylne opony odpowiadały wysokiej mocy i rozkładowi masy auta z silnikiem za kabiną. Testarossa pozostaje samochodem czysto mechanicznym: napęd trafia na tylną oś przez pięciobiegową skrzynię manualną z metalową bramką prowadzenia lewarka.

W obrębie serii Testarossa udział modeli bez dodatkowego oznaczenia wersji wynosi 100% zarówno w podaży, jak i w zainteresowaniu, co podkreśla centralne miejsce oryginalnej Testarossy w tej rodzinie modelowej.

Dane techniczne Ferrari Testarossa

Wersje i odmiany szczególne

Najwcześniejsze Testarossy Monospecchio mają jedno lusterko po stronie kierowcy, zamontowane wysoko przy słupku A. Z kolei określenie Monodado odnosi się do wczesnych felg z centralną nakrętką mocującą.

Wśród rzadziej spotykanych konfiguracji wymienia się czarne Nero/Nero oraz białe Bianco Avus. Oryginalnym akcesorium był dopasowany zestaw walizek Schedoni.

Powstał także pojedynczy egzemplarz Testarossy Spider z miękkim, składanym dachem, przygotowany dla Gianniego Agnellego.

Obsługa i punkty wymagające kontroli

W Testarossie wałki rozrządu są napędzane paskami zębatymi, dlatego szczególnie istotne jest udokumentowanie obsługi tego układu. Silnik ma również suchą miskę olejową, a w zależności od rocznika zastosowano mechaniczny wtrysk Bosch K-Jetronic albo KE-Jetronic. Historia prac przy rozrządzie, układzie smarowania i wtrysku ma zatem zasadnicze znaczenie przy ocenie konkretnego egzemplarza.

Należy też ustalić stan układu chłodzenia: duże chłodnice ulokowano po bokach za kabiną, a powietrze dociera do nich przez boczne wloty. W oryginalnej Testarossie nie stosowano ABS ani systemów kontroli trakcji; ABS pojawił się w końcowych 512 TR i w F512 M. Stan hamulców, opon oraz elementów niezależnego zawieszenia bezpośrednio wpływa więc na bezpieczeństwo jazdy.

Silnik, skrzynia i prowadzenie

Oryginalna Testarossa rozwija 390 KM i osiąga około 290 km/h, a sprint do 100 km/h zajmuje jej około 5,3 s. Wolnossący flat-12 o pojemności 4,9 litra pracuje bez turbodoładowania i przekazuje moc na tylne koła przez pięciostopniową skrzynię manualną.

Układ z silnikiem centralnym i bardzo szerokim tyłem wymaga świadomej pracy kierownicą oraz pedałem gazu. Zastosowanie szerszych opon na tylnej osi, szeroki rozstaw kół i niezależne zawieszenie służą stabilności przy wysokich prędkościach.

Porównanie wersji serii:

1. Testarossa – 390 KM, ok. 290 km/h, 0–100 km/h w ok. 5,3 s.
2. 512 TR – 428 KM, 491 Nm przy 5 500 obr./min, 307–314 km/h i 0–100 km/h w 4,8–4,9 s.
3. F512 M – 440 KM, 315 km/h i 0–100 km/h w 4,8–4,9 s. undefined

Nadwozie, wnętrze i wyposażenie

Testarossa ma nisko poprowadzony przód, klinowatą sylwetkę i nadwozie wyraźnie szersze w tylnej części. Najbardziej charakterystycznym motywem są poziome żaluzje na drzwiach i tylnych błotnikach. Nie są wyłącznie zabiegiem stylistycznym: zasłaniają wloty prowadzące powietrze do bocznych chłodnic.

Karoserię wykonano w większości z aluminium, przy zachowaniu stalowej podłogi i dachu. W Testarossie i 512 TR zastosowano podnoszone reflektory, natomiast F512 M otrzymało stałe lampy przednie, okrągłe lampy tylne oraz zmienione zderzaki.

Dwumiejscowe wnętrze obszywano skórą Connolly. Standard obejmował klimatyzację i elektrycznie sterowane szyby; spotyka się także regulowane fotele oraz radia Pioneer lub Blaupunkt. Najbardziej typową konfiguracją pozostaje lakier Rosso Corsa z kabiną Nero albo beżową, lecz Ferrari oferowało również inne zestawienia kolorystyczne.

Pochodzenie i dokumentacja

Testarossa była montowana w Maranello, a nadwozia wykonywała Carrozzeria Scaglietti. Łącznie z 512 TR i F512 M zbudowano niemal 10 000 samochodów tej rodziny; sama 512 TR powstała w liczbie 2 261 sztuk, a F512 M w liczbie 501 sztuk.

Przy samochodzie z tego okresu wartościowymi elementami kompletu są książka serwisowa, dokumentacja oraz fabryczny zestaw narzędzi. Dodatkowym atutem zgodności specyfikacji może być oryginalny komplet bagażu Schedoni.

Ferrari Testarossa – podsumowanie

Ferrari Testarossa to centralnosilnikowe Ferrari z lat 1984–1991, napędzane 4,9-litrowym silnikiem flat-12 o mocy 390 KM. Jej znaki rozpoznawcze to boczne żaluzje doprowadzające powietrze do chłodnic, szeroki tył, klapowe reflektory oraz pięciobiegowy manual z otwartą bramką. Rodzinę rozwijały mocniejsze 512 TR i F512 M, produkowane do 1996 roku. Przy wyborze konkretnego auta kluczowe są udokumentowane prace przy paskowym rozrządzie, wtrysku, układzie chłodzenia i smarowaniu z suchą miską olejową.