Historia Ferrari 512

Nazwa 512 została po raz pierwszy użyta dla Ferrari 512 S, przygotowanego pod koniec 1969 roku do Mistrzostw Świata Samochodów Sportowych w klasie Group 5. Cyfry określały układ napędowy: 5 litrów i 12 cylindrów. Regulamin homologacyjny wymagał budowy 25 samochodów – dokładnie taką samą drogę, kilka miesięcy wcześniej, wybrało Porsche dla modelu 917.

512 S powstało w niezwykle krótkim czasie jako odpowiedź na Porsche 917. Zastosowano nowy, wolnossący silnik V12 o kącie rozwarcia 60°, czterech zaworach na cylinder i mocy około 550 KM przy 8000–8500 obr./min. Podczas 12 Hours of Sebring samochód prowadzony przez Mario Andrettiego, Ignazio Giuntiego i Nino Vaccarellę odniósł zwycięstwo. W sezonie 1970 Ferrari rywalizowało jednak z 917 przede wszystkim na torach o mieszanej charakterystyce; na bardzo szybkich odcinkach Porsche miało przewagę.

Drugi rozdział oznaczenia otworzył drogowy Ferrari 512 BB, pokazany na Salonie Samochodowym w Paryżu w 1976 roku. Było to coupé z silnikiem umieszczonym centralnie, następca Ferrari 365 GT4 BB. Litery BB rozwijano jako Berlinetta Boxer. Model przeniósł pięciolitrową, dwunastocylindrową koncepcję do samochodu szosowego, lecz nie był konstrukcyjnie tożsamy z prototypem 512 S.

Ewolucja serii 512

Historia Ferrari 512 biegnie dwoma równoległymi torami.

• 512 S (1969–1970) – wyścigowy prototyp Group 5, zbudowany dla rywalizacji w mistrzostwach samochodów sportowych. Miał stalową ramę przestrzenną typu półmonocoque ze współpracującymi panelami aluminiowymi, pięciobiegową przekładnię manualną oraz nadwozie z aluminium i włókna szklanego.
• 512 M – rozwinięcie 512 S; litera oznaczała Modificata. Zmiany objęły m.in. boczne wloty powietrza, dwa płaty przy tylnej części nadwozia, redukcję masy o 25 kg i wzrost mocy do około 620 KM. Pięć samochodów przebudowano na Spydery.
• 512 BB (1976–1981) – drogowa Berlinetta Boxer z gaźnikami. Powstało 929 egzemplarzy.
• 512 BBi (1981–1984) – wersja Iniezione, rozpoznawalna po układzie wtryskowym. Zbudowano 1007 egzemplarzy. W porównaniu z 512 BB otrzymała m.in. szersze opony, węższy grill i lakierowaną w kolorze nadwozia kratkę wylotu powietrza na przedniej pokrywie.
• Ferrari Testarossa – następca 512 BBi, którego produkcję rozpoczęto w 1984 roku.

W rodzinie drogowych Berlinetta Boxer spotyka się także 512 BB LM – wyścigową odmianę przygotowaną na bazie 512 BB. Cztery samochody wystartowały w 24-godzinnym wyścigu Le Mans w 1978 roku, ale żaden nie dotarł do mety.

Najważniejsze cechy Ferrari 512

Najbardziej istotne cechy zależą od tego, czy oznaczenie 512 dotyczy prototypu S/M, czy drogowego BB/BBi.

Ferrari 512 S i 512 M wyróżnia silnik V12 4 993,53 cm³, cztery zawory na cylinder, lekka konstrukcja oraz aerodynamiczne nadwozia, w tym warianty z wydłużonym tyłem Coda Lunga. Projekt karoserii 512 S przypisuje się Giacomo Caliri. W wyścigowej specyfikacji szczególne znaczenie miały duże wloty, płaty aerodynamiczne i możliwie niska masa – dla 512 S podawano 850 kg.

512 BB i BBi to z kolei niskie, dwudrzwiowe coupé Pininfariny z centralnie umieszczonym silnikiem, chowanymi reflektorami, ręczną skrzynią transaxle i charakterystycznymi bocznymi wlotami powietrza. 512 BB odróżniają od 365 GT4 BB między innymi cztery końcówki wydechu oraz cztery tylne lampy.

Dla samochodu zachowanego w specyfikacji fabrycznej ważne mogą być certyfikat Ferrari Classiche, zgodność numerów zespołów (matching numbers), oryginalny kolor i wyposażenie, a także komplet narzędzi, koło zapasowe oraz dokumentacja producenta.

Dane techniczne Ferrari 512

Wersje szczególne i samochody wyścigowe

Ferrari 512 M

512 M (Modificata) było fabrycznym rozwinięciem 512 S. Oprócz zmian aerodynamicznych i obniżenia masy, moc wzrosła do około 620 KM. Samochody tej specyfikacji były później używane również przez zespoły prywatne.

Ferrari 512 BB LM

512 BB LM stanowiło próbę przeniesienia Berlinetty Boxer do wyścigów długodystansowych. Dla Le Mans 1978 przygotowano cztery lekko zmodyfikowane samochody. W pracach nad aerodynamiką uczestniczyło Pininfarina, wykorzystując tunel aerodynamiczny.

Pininfarina Modulo i 512 S Berlinetta Speciale

Na bazie 512 powstały dwa samochody studyjne Pininfariny: Modulo oraz 512 S Berlinetta Speciale. Są one odrębnym, eksperymentalnym rozwinięciem mechaniki 512 S.

Kontrola stanu i oryginalności

Przy Ferrari 512 kluczowe jest precyzyjne ustalenie, z którą konstrukcją ma się do czynienia: wyścigowym 512 S/M albo drogowym 512 BB/BBi. Są to samochody o całkowicie odmiennej technice, przeznaczeniu i historii.

W przypadku 512 BB oraz BBi warto zweryfikować zgodność silnika, koloru i specyfikacji z dokumentacją fabryczną; certyfikat Ferrari Classiche służy potwierdzeniu matching numbers oraz oryginalnej konfiguracji. Znaczenie ma również obecność fabrycznego zestawu narzędzi, koła zapasowego i dokumentów. Przy egzemplarzach wyścigowych trzeba rozróżnić fabryczne odmiany 512 M i 512 BB LM od późniejszych przebudów wyposażonych w poszerzenia błotników, wloty NACA, lotki lub klatkę bezpieczeństwa.

Silnik, skrzynia biegów i prowadzenie

Ferrari 512 S łączyło wolnossące V12 o pojemności niemal pięciu litrów z bardzo lekką konstrukcją. Moc około 550 KM trafiała na koła przez pięciobiegową skrzynię manualną. Silnik pracował przy wysokich obrotach i miał wyraźnie wyścigową charakterystykę dźwiękową. W wersji 512 M moc podniesiono do około 620 KM, a dalsze modyfikacje aerodynamiki miały poprawić zachowanie samochodu przy dużych prędkościach.

Drogowe 512 BB i BBi są zupełnie inną interpretacją V12 Ferrari: centralny silnik, pięciobiegowa przekładnia transaxle, sprężyny śrubowe i stabilizatory na obu osiach oraz hamulce tarczowe. Dla BB/BBi podawano przyspieszenie 0–100 km/h na poziomie około 5,7 s i prędkość maksymalną przekraczającą 280 km/h.

1. 512 S – prototyp Group 5 o mocy około 550 KM i masie 850 kg.
2. 512 M – modernizacja 512 S z mocą około 620 KM, niższą o 25 kg masą i zmienioną aerodynamiką.
3. 512 BB / BBi – szosowa Berlinetta Boxer o mocy około 340–360 KM, z ręczną skrzynią pięciobiegową. undefined

Nadwozie, wnętrze i wyposażenie

Ferrari 512 S było podporządkowane aerodynamice torowej. Niska karoseria Giacomo Caliriego wykorzystywała aluminium i włókno szklane; w zależności od konfiguracji stosowano długi tył Coda Lunga, boczne wloty powietrza i tylne elementy aerodynamiczne. Najważniejsza była wydajność chłodzenia oraz stabilność przy prędkościach przekraczających 300 km/h.

W 512 BB i BBi Pininfarina połączyła niską, klinową sylwetkę z funkcjonalnymi wlotami na bokach oraz chowanymi reflektorami. Wersja BB ma cztery końcówki wydechu i cztery tylne lampy, natomiast BBi otrzymało zmienioną przednią pokrywę z kratką w kolorze nadwozia, węższy grill i szersze opony.

W kabinie drogowego 512 BB/BBi stosowano skórzaną tapicerkę i sportowe akcenty. Wyposażenie mogło obejmować klimatyzację, elektrycznie sterowane szyby, radio, pasy bezpieczeństwa oraz fotele Daytona. Spotykane barwy to czerwony, srebrny Argento, żółty Giallo Fly lub Giallo Modena oraz czarny. Fabryczne felgi Ferrari miały rozmiar 15 cali i wykonywano je ze stopów lekkich.

Ferrari 512 w sporcie i kulturze

Rywalizacja Ferrari 512 S z Porsche 917 stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych pojedynków w wyścigach samochodów sportowych przełomu lat 60. i 70. Ferrari 512 pojawia się również w filmie „Le Mans” ze Steve’em McQueenem.

Samochody 512 BB i BBi mogą być rejestrowane jako pojazdy zabytkowe. Wybrane egzemplarze wyścigowe posiadają homologację FIA, umożliwiającą udział w historycznych imprezach torowych.

Podsumowanie Ferrari 512

Ferrari 512 to nie jedna konstrukcja, lecz wspólne oznaczenie dla rasowego prototypu 512 S/512 M oraz drogowych modeli 512 BB i 512 BBi. 512 S powstało dla Group 5 i walki z Porsche 917, korzystając z 5-litrowego V12 o mocy około 550 KM oraz lekkiej ramy rurowej. 512 BB i BBi rozwijały ideę pięciolitrowego, dwunastocylindrowego Ferrari w formie centralnosilnikowego coupé Pininfariny; BBi wyróżniał wtrysk paliwa. Przy ocenie konkretnego samochodu najważniejsze są jego właściwa wersja, udokumentowana specyfikacja oraz zgodność kluczowych elementów z konfiguracją fabryczną.