Historia Alfa Romeo Giulietta

Pierwsza Alfa Romeo Giulietta zadebiutowała w 1954 roku jako Giulietta Sprint – coupé pokazane na Salonie Samochodowym w Turynie. Nadwozie przygotowane w Bertone, przypisywane Franco Scaglione, skrywało nowoczesny jak na klasę 1,3 litra czterocylindrowy silnik z dwoma wałkami rozrządu w głowicy. Był to pierwszy szeroko produkowany model Alfa Romeo, który przeniósł rozwiązania znane z bardziej ambitnych konstrukcji marki do mniejszego samochodu.

W 1955 roku gamę uzupełniły czterodrzwiowa Giulietta Berlina oraz otwarta Giulietta Spider z karoserią Pininfariny. Później pojawiły się także użytkowe odmiany Promiscua i Weekendina. W całej rodzinie Giulietty 750 i 101 powstało łącznie 177 690 samochodów, w tym Berlina, Sprint, Spider, Sprint Speciale, Sprint Zagato i Promiscua.

Nazwa Giulietta wróciła w 1977 roku. Nowa, czterodrzwiowa Giulietta Tipo 116 korzystała z techniki Alfetty: silnik znajdował się z przodu, a skrzynia biegów z zespołem przekładni głównej przy tylnej osi. W 2010 roku Alfa Romeo zastosowała tę nazwę po raz trzeci, tym razem dla pięciodrzwiowego hatchbacka z napędem przednim.

Generacje i odmiany Giulietty

Giulietta Tipo 750 (1954–1959) rozpoczęła historię serii. Należą do niej pierwsze Sprinty, Berlina i Spider. Od końca lat 50. Alfa Romeo wprowadziła oznaczenie Tipo 101.

Giulietta Tipo 101 (1959–1965) otrzymała zmienione detale nadwozia, w tym przeprojektowany przód i oświetlenie, a w kolejnych latach również modernizacje silników oraz wnętrza. W 1961 roku zmieniono m.in. tylne lampy i wyposażenie Berlina T.I.; w tej wersji ławkę przednią zastąpiły oddzielne fotele. Od 1962 roku Giuliettę stopniowo wypierała większa Alfa Romeo Giulia.

Giulietta Tipo 116 (1977–1985) zastąpiła Giulię w klasie czterodrzwiowych sedanów. Oferowano silniki 1.3, 1.6, 1.8 i 2.0, a w 1983 roku przeprowadzono modernizację obejmującą przede wszystkim zderzaki i deskę rozdzielczą. Następcą Tipo 116 została Alfa Romeo 75.

Giulietta Tipo 940 (2010–2020) była pięciodrzwiowym hatchbackiem i następcą Alfy Romeo 147. To konstrukcja z silnikiem z przodu i napędem na przednie koła, technicznie zupełnie niezwiązana z Giuliettami 750/101 oraz 116.

Co wyróżnia Alfa Romeo Giulietta

W Giulietcie 750/101 szczególnie ważny jest silnik 1.3 bialbero: czterocylindrowa jednostka o pojemności około 1290 cm³, z aluminiowym blokiem i dwoma wałkami rozrządu w głowicy. W zależności od odmiany rozwijała około 65–130 KM. Klasyczny układ – silnik z przodu i napęd tylnej osi – łączono z samonośnym nadwoziem.

Sprint jest lekkim coupé 2+2 Bertone, Spider to zasadniczo dwuosobowy roadster Pininfariny, a Berlina pozostaje czterodrzwiową odmianą rodzinną. Sprint Speciale wyróżnia nadwozie Bertone inspirowane studiami B.A.T. oraz współczynnik oporu powietrza wynoszący około 0,28–0,29. Wersje Veloce otrzymywały podwójne gaźniki Weber, a część z nich również lekkie elementy z aluminium i przeszklenia z pleksiglasu.

Giulietta Tipo 116 odróżnia się od poprzedniczki nie tylko kanciastą sylwetką, lecz przede wszystkim układem transaxle oraz tylnym zawieszeniem De Dion. To sedan o klasycznym napędzie tylnej osi, ale z rozłożeniem zespołów napędowych charakterystycznym dla Alfetty.

Dane techniczne Alfa Romeo Giulietta

Wersje specjalne i sportowe

Giulietta Sprint Veloce była wyraźnie bardziej sportową odmianą Sprinta. Podwójne gaźniki Weber, moc dochodząca do około 90 KM oraz odchudzone elementy, takie jak aluminiowe drzwi i maski czy szyby z pleksiglasu, pozwalały osiągać około 180 km/h. Sprint Veloce startował m.in. w Mille Miglia, Targa Florio, na Nürburgringu i w Sebring.

Giulietta Sprint Speciale (SS) zadebiutowała w 1957 roku. Jej nisko poprowadzone, aerodynamiczne nadwozie Bertone stanowiło najbardziej charakterystyczny stylistycznie wariant pierwszej Giulietty.

Giulietta Sprint Zagato (SZ) była ręcznie budowaną odmianą Zagato, zaprojektowaną przez Franco Scaglione i przedstawioną w 1960 roku. Jej genezę wiąże się z wyścigową przebudową uszkodzonego Sprinta Veloce.

Giulietta Turbodelta z lat 1983–1984 była limitowaną wersją Tipo 116. Powstało 361 egzemplarzy z silnikiem 2.0 bialbero turbo o mocy 170 KM, turbosprężarką KKK, nadwoziem Nero Metallico i czerwonym wnętrzem.

Na co zwrócić uwagę

W Giulietcie 750/101 kluczowa jest zgodność samochodu z właściwą odmianą i okresem produkcji. Warto sprawdzić oznaczenia podwozia, ponieważ Sprint nosił oznaczenie 750B, Spider 750D, a Sprint Speciale m.in. 101.20. W autach po modernizacjach istotne są zgodne z rocznikiem elementy, takie jak grill, lampy, fotele, kokpit i materiały wykończeniowe.

Przy aucie z silnikiem 1.3 bialbero należy zweryfikować, czy zachowano właściwą konfigurację osprzętu – zwłaszcza podwójne gaźniki Weber w odmianach Veloce – oraz czy elementy lekkiej konstrukcji Veloce nie zostały zastąpione częściami ze zwykłych wersji. Oryginalne koła, kapsle Alfa Romeo i opony Pirelli Cinturato 155 HR15 CA67 są ważne dla zgodności specyfikacji pierwszych Giuliett.

W Tipo 116 należy rozróżniać zwykłe sedany od Turbodelty: o jej tożsamości decydują silnik 2.0 bialbero turbo, turbosprężarka KKK, ciemne nadwozie i czerwone wnętrze. Układ transaxle oraz tylne zawieszenie De Dion są elementami definiującymi tę generację i powinny odpowiadać fabrycznej koncepcji modelu.

Silniki i prowadzenie

Pierwsza Giulietta łączyła niewielką pojemność z konstrukcją silnika znacznie bardziej zaawansowaną niż w typowych kompaktach epoki. Aluminiowy czterocylindrowy silnik DOHC o pojemności około 1,3 litra rozwijał, zależnie od odmiany, od około 65 do 130 KM. Sprint Veloce osiągał do około 90 KM i 180 km/h, a jego lekka karoseria oraz podwójne Webery były stworzone z myślą o szybkiej jeździe i sporcie.

Berlina T.I. – Turismo Internazionale – była mocniejszą, bardziej sportową interpretacją czterodrzwiowej Giulietty. Sprint i Spider korzystały z tego samego klasycznego układu napędowego, lecz różniły się funkcją nadwozia: Sprint oferował układ 2+2, Spider był przede wszystkim dwuosobowy.

Tipo 116 prowadzi się według innej szkoły konstrukcyjnej. Silnik pozostaje z przodu, natomiast skrzynia biegów i przekładnia główna są umieszczone przy tylnej osi. Połączenie transaxle z osią De Dion stanowi główną techniczną cechę tej Giulietty.

1. Giulietta Sprint Veloce – 1.3 DOHC, podwójne gaźniki Weber, do około 90 KM i około 180 km/h.
2. Giulietta Sprint Speciale – sportowe nadwozie Bertone o współczynniku oporu około 0,28–0,29.
3. Giulietta Turbodelta – 2.0 bialbero turbo, 170 KM, napęd tylny i układ transaxle. undefined

Nadwozie, wnętrze i detale

Giulietta Sprint z 1954 roku ma proporcje zwartego coupé 2+2: krótki tył, delikatne słupki i dwubryłową sylwetkę zaprojektowaną w Bertone. Spider Pininfariny jest niższy wizualnie i otwarty, z miejscem dla dwóch osób; dostępny był również hardtop. Berlina pokazuje tę samą technikę w praktycznej, czterodrzwiowej formie.

Najbardziej radykalna jest Sprint Speciale. Jej gładko uformowane, aerodynamiczne nadwozie wywodzi się ze stylistyki studiów B.A.T. Bertone. Sprint Zagato poszedł jeszcze dalej w stronę ręcznie wykonywanego nadwozia podporządkowanego sportowi.

W pierwszych Giuliettach spotyka się tapicerkę welurową, winylową lub skórzaną, wskaźniki Veglia oraz opcjonalne radio. W Tipo 116 stosowano m.in. sportowe fotele Texalfa, kierownice skórzane albo drewniane i deskę rozdzielczą z okrągłymi zegarami. Turbodelta wyróżniała się zestawieniem lakieru Nero Metallico z czerwonym wnętrzem.

Dokumentacja i zgodność historyczna

Giulietty mogą być rejestrowane i homologowane w ramach ASI, FIVA, RIAR oraz Mille Miglia. Dla samochodów o charakterze kolekcjonerskim szczególne znaczenie mają oryginalne narzędzia, koło zapasowe, kluczyki i dokumentacja. W Spiderze dodatkowym elementem wyposażenia był hardtop, a w samochodach z epoki spotyka się również radio oraz fabryczne felgi stalowe lub aluminiowe.

Alfa Romeo Giulietta – podsumowanie

Alfa Romeo Giulietta to trzy różne rozdziały historii marki. Giulietta 750/101 z lat 1954–1965 oferuje silnik 1.3 DOHC, napęd tylny i wybór między Berliną, Sprintem, Spiderem oraz wyspecjalizowanymi odmianami SS i SZ. Giulietta Tipo 116 z lat 1977–1985 jest tylnonapędowym sedanem z techniką Alfetty, transaxle i osią De Dion. Najbardziej wyjątkową odmianą tej generacji pozostaje 170-konna, limitowana do 361 sztuk Turbodelta. Giulietta Tipo 940 z lat 2010–2020 jest natomiast pięciodrzwiowym hatchbackiem z napędem przednim.