Historia Lancii Flaminia

Flaminia zadebiutowała w 1957 roku jako następca Lancii Aurelia i objęła rolę najdroższego, flagowego modelu firmy. Nazwa nawiązywała do Via Flaminia, rzymskiego traktu prowadzącego z Rzymu w kierunku Rimini; podobnie nazwano wcześniejszą Aurelię.

Początkowo podstawą gamy była czterodrzwiowa Berlina. Jej projekt wyrastał z prototypów Lancia Florida I i Florida II, a trójbryłowe nadwozie z szerokim, prostym pasem bocznym oraz trapezową atrapą chłodnicy stanowiło odejście od obłych form pierwszej połowy lat 50. W latach 1958–1959 gamę poszerzono o odmiany dwudrzwiowe, tworzone przez najbardziej znane włoskie carrozzerie.

Flaminia nie była wyłącznie reprezentacyjnym sedanem. Lancia rozwijała ją jako samochód dalekobieżny o wysokiej kulturze pracy, wykorzystując rozwinięty silnik V6 De Virgilio oraz układ transaxle. Produkcję zakończono w 1970 roku, a miejsce modelu w ofercie zajął Lancia Gamma.

Wersje i rozwój modelu

Rodzina Flaminia obejmowała kilka konstrukcyjnie odmiennych odmian:

• Flaminia Berlina – czterodrzwiowa limuzyna o rozstawie osi większym niż w wersjach sportowych. Nadwozie projektowane przez Pininfarinę łączyło reprezentacyjny charakter z przestronną kabiną.
• Flaminia Coupé Pininfarina – dwudrzwiowe coupé o krótszym rozstawie osi, rozpoznawalne po okrągłych oprawach reflektorów. Zachowało formalną elegancję Berlina, lecz otrzymało bardziej sportowe proporcje.
• Flaminia GT i GTL Touring – dwumiejscowe gran turismo o bardzo krótkim rozstawie osi. Touring stosował metodę Superleggera: aluminiowe poszycie mocowano na stalowej kratownicy rurowej, co pozwalało ograniczyć masę nawet o 200 kg względem seryjnej Berlina.
• Flaminia Convertible Touring – otwarta, dwumiejscowa interpretacja GT, również z aluminiowym nadwoziem.
• Flaminia Sport i Super Sport Zagato – lekkie, dwumiejscowe wersje o całkowicie aluminiowych karoseriach. Super Sport od 1964 roku otrzymał tył typu Kammback oraz bardziej aerodynamicznie opracowany przód.

W trakcie produkcji rozwijano przede wszystkim jednostkę V6: od 2,5 litra do 2,8 litra oraz od 102 KM w początkowej Berlina do 150 KM w późnych GT.

Najważniejsze cechy Lancii Flaminia

Najbardziej charakterystycznym elementem techniki Flaminia był silnik V6 konstrukcji Francesco De Virgilio – rozwinięcie jednostki, która w Aurelii zapisała się jako pierwszy seryjnie produkowany silnik V6. W połączeniu z przekładnią umieszczoną przy tylnej osi tworzył układ transaxle, korzystny dla rozkładu masy.

Równie istotne były rozwiązania podwozia: z przodu zastosowano podwójne wahacze poprzeczne zamiast wcześniejszego układu sliding pillar, z tyłu most De Dion, a w sportowych odmianach także hamulce tarczowe montowane przy przekładni. Flaminia łączyła więc komfort limuzyny z konstrukcją, której szczegóły projektowano pod kątem stabilności przy szybkiej jeździe.

Dla poszukujących konkretnej specyfikacji znaczenie ma oznaczenie 3C. Trzy podwójne gaźniki Webera podnosiły moc do około 140 KM w silniku 2.5, a późniejsze GT 2.8 osiągały 150 KM. W autach z ręcznie wykonywanymi nadwoziami warto równie dokładnie ocenić zgodność numerów, oryginalną kolorystykę, wyposażenie i dokumentację.

Dane techniczne Lancii Flaminia

Odmiany specjalne: Touring i Zagato

Flaminia GT Touring jest szczególna z powodu konstrukcji Superleggera. Aluminiowa karoseria na stalowym szkielecie rurowym dawała samochodowi wyraźną przewagę masy nad Berlina; GT Touring 2.5 powstało w liczbie 863 egzemplarzy, a GT 2.8 w liczbie 168 sztuk.

Flaminia Sport Zagato wyróżnia się zaokrągloną aluminiową sylwetką, uchwytami wysuwanymi z poszycia i dachem „double bubble”. Zbudowano 351 egzemplarzy Sport oraz 174 Sport 3C. Następca, Super Sport Zagato, otrzymał bardziej opływowy przód z osłonami reflektorów o kształcie kropli i tył Kammback. Łączna produkcja Sport oraz Super Sport wyniosła 593 samochody.

Osobny rozdział stanowią cztery wydłużone limuzyny Pininfariny przygotowane do wizyt państwowych.

Na co zwrócić uwagę przed zakupem

Flaminia wymaga oceny zgodnej z konkretną odmianą nadwozia i jej specyfikacją. W GT, Convertible oraz Zagato kluczowe znaczenie ma stan aluminiowego poszycia i stalowej struktury, na której zostało osadzone; konstrukcja Superleggera nie powinna być traktowana jak zwykła stalowa karoseria.

Przed zakupem należy zweryfikować pracę układu transaxle, 4-biegowej skrzyni i tylnego mostu De Dion, ponieważ są to elementy definiujące sposób prowadzenia tego modelu. Warto również potwierdzić konfigurację silnika V6: pojemność 2.5 lub 2.8, a w wersjach 3C obecność trzech podwójnych gaźników Webera. Dla aut ręcznie montowanych szczególnie istotne są spójność numerów, fabryczne narzędzia, książki serwisowe oraz zgodność wnętrza i lakieru z pierwotną specyfikacją.

Silnik, przekładnia i prowadzenie

W Flaminia silnik V6 jest wysunięty przed kabinę, natomiast skrzynia biegów znajduje się przy tylnej osi. Taki układ transaxle poprawia rozłożenie masy między osiami i stanowi jedno z wyjaśnień, dlaczego krótsze coupé oraz odmiany sportowe łączą precyzję prowadzenia z komfortem na długiej trasie.

Berlina 2.5 rozpoczynała karierę z mocą 102 KM, później osiągnęła 110 KM, a dalsze rozwinięcia V6 przyniosły 129 KM. Coupé startowało od 119 KM. W GT zastosowano kolejne stopnie rozwoju: 119, 140 i 150 KM. Flaminia GT 2.5 osiągała około 180 km/h i przyspieszała od 0 do 100 km/h w około 12–13 sekund, podczas gdy GT 2.8 o mocy 150 KM rozwijała 194 km/h.

Warianty warte rozróżnienia:

1. GT 2.5 3C – trzy podwójne Webery i około 140 KM, czyli wyraźnie ostrzejsza odmiana 2,5-litrowego V6.
2. GT 2.8 Touring – 150 KM, lekka konstrukcja Superleggera i prędkość maksymalna 194 km/h.
3. Sport i Super Sport Zagato – krótkie, aluminiowe, dwumiejscowe nadwozia stworzone z myślą o sportowym charakterze jazdy. undefined

Nadwozie i wnętrze

Flaminia pokazuje, jak różnie włoskie wytwórnie karoseryjne potrafiły interpretować tę samą mechanikę. Berlina i Coupé Pininfariny mają uporządkowane, harmonijne proporcje, z charakterystycznym prostym pasem boków i trapezową atrapą chłodnicy. Coupé odróżniają okrągłe oprawy reflektorów.

Touring GT i Convertible są niższe, lżejsze i bardziej zwarte. Ich aluminiowe poszycie oraz drobne przekroje konstrukcji Superleggera służyły nie dekoracji, lecz ograniczeniu masy. Zupełnie odmienną formę mają Sport i Super Sport Zagato: dach z dwoma wybrzuszeniami, mocno zaokrąglone powierzchnie, wysuwane klamki oraz – w Super Sport – Kammback i osłony reflektorów w kształcie kropli.

Wnętrza Coupé Pininfariny wykańczano skórą, welurem albo tkaniną. W GT rozpoznawalnym detalem była trójramienna drewniana kierownica. Spotyka się też analogowe zegary, fabryczne radia Radiomatic lub Autovox, pasy bezpieczeństwa, stalowe koła z oryginalnymi kołpakami oraz opony Michelin bądź Pirelli Cinturato.

Pochodzenie i dokumentacja

Flaminia była montowana ręcznie i powstawała w krótkich seriach, zwłaszcza jako Touring i Zagato. Z tego powodu przy ocenie egzemplarza liczy się nie tylko typ nadwozia, lecz także jego autentyczność: zachowane fabryczne dokumenty, książki serwisowe, zestaw narzędzi, zgodność numerów oraz oryginalne materiały wykończeniowe.

Dla samochodów o włoskiej historii dodatkowym punktem odniesienia mogą być wpisy do Registro Storico Lancia albo ASI Targa Oro. Flaminia uczestniczyła również w rajdach i imprezach historycznych, w tym Mille Miglia, co odpowiada jej konstrukcji łączącej cechy limuzyny reprezentacyjnej i gran turismo.

Lancia Flaminia – podsumowanie

Lancia Flaminia to flagowy model marki z lat 1957–1970, dostępny jako Berlina, Coupé, Convertible oraz lekkie wersje GT i Sport. Jej wyróżnikami są V6 De Virgilio o pojemności 2,5 lub 2,8 litra, przekładnia transaxle, przednie podwójne wahacze i tylny most De Dion. Wybór między formalnym Coupé Pininfariny, aluminiowym Touringiem a radykalnie stylizowanym Zagato zmienia charakter samochodu bardziej niż sama nazwa Flaminia.