Jaguar C-Type – samochód zabytkowy na sprzedaż

Historia Jaguara C-Type

Litera „C” w nazwie Jaguar C-Type oznaczała Competition. Samochód powstał jako wyścigowe rozwinięcie Jaguara XK 120: wykorzystywał jego sprawdzoną, rzędową sześciocylindrową jednostkę XK o pojemności 3442 cm³, lecz otrzymał osobną konstrukcję nośną i znacznie lżejsze nadwozie.

Debiut w 24-godzinnym wyścigu Le Mans w 1951 roku przyniósł zwycięstwo załodze Peter Walker / Peter Whitehead. C-Type łączył osiągi auta torowego z możliwością poruszania się po drogach publicznych; w tamtej epoce dojazd na tor własnym samochodem wyścigowym nie należał do wyjątków, a samochód nie wymagał nawet rozbudowanej ochrony przed pogodą.

W sezonie 1952 Jaguar zastosował daleko idące zmiany aerodynamiczne, które zakłóciły przepływ powietrza w układzie chłodzenia. Wszystkie C-Type’y zgłoszone do Le Mans wycofały się wtedy z powodu przegrzewania. Na 1953 rok przygotowano poprawioną wersję o lżejszym nadwoziu, mocniejszym silniku i hamulcach tarczowych Dunlop. Tony Rolt i Duncan Hamilton zwyciężyli nią w Le Mans, ustanawiając średnią prędkość wyścigu 170,3 km/h.

Geneza i następca modelu

Bezpośrednim punktem wyjścia dla C-Type’a był Jaguar XK 120. C-Type bywa zatem określany jako XK 120 C, ale nie był jedynie odchudzonym XK 120: otrzymał specjalną rurową ramę przestrzenną opracowaną przez Boba Knighta oraz aluminiowe poszycie nadwozia Malcolma Sayera.

W latach 1951–1953 zbudowano 53 egzemplarze oryginalnego C-Type’a. Wczesne samochody XKC001–003 rozpoznaje się po czterech dużych bocznych wylotach powietrza i dwojgu drzwi. Kolejne XKC004–050 miały zazwyczaj jedną parę drzwi, dwa gaźniki SU i maskę bez wlotu powietrza. Końcowe samochody XKC050–053 wyróżniały się cieńszymi panelami aluminiowymi, zbiornikiem paliwa umieszczonym wysoko z tyłu, klapą inspekcyjną, trzema gaźnikami Weber, wlotem powietrza oraz airboksem.

Następcą C-Type’a został Jaguar D-Type, wprowadzony w 1954 roku. W D-Type Jaguar jeszcze mocniej skoncentrował się na aerodynamice.

Najważniejsze cechy Jaguara C-Type

• Zwycięstwa w Le Mans: pierwsze miejsce w 1951 i 1953 roku.
• Silnik XK: rzędowa szóstka 3,4 l z dwoma wałkami rozrządu w głowicy.
• Konstrukcja wyścigowa: rurowa rama przestrzenna oraz lekkie aluminiowe poszycie.
• Hamulce tarczowe Dunlop: zastosowane w poprawionej specyfikacji z 1953 roku na wszystkich czterech kołach.
• Małoseryjna produkcja: powstały tylko 53 oryginalne C-Type’y.
• Dopracowane odmiany końcowe: cieńsze aluminium, zbiornik paliwa o wyścigowej specyfikacji, Webery i airbox w autach XKC050–053.

Dane techniczne Jaguara C-Type

Wersje i samochody o szczególnej specyfikacji

C-Type nie był modelem seryjnym dzielonym na katalogowe wersje wyposażenia. Różnice wynikały z kolejnych etapów rozwoju wyścigowego. Szczególne znaczenie ma specyfikacja z 1953 roku: lżejsze panele nadwozia, poprawione chłodzenie, mocniejszy silnik oraz hamulce tarczowe Dunlop pozwoliły Jaguarowi wrócić na najwyższy stopień podium w Le Mans.

Obok 53 samochodów oryginalnych istnieją rekonstrukcje C-Type’a. Mogą one zachowywać historyczne proporcje nadwozia i rurową ramę, lecz bywają budowane z nowocześniejszym osprzętem, innymi silnikami XK oraz wyposażeniem konfigurowanym indywidualnie. Przy identyfikacji auta kluczowe jest zatem odróżnienie oryginalnego podwozia XKC od późniejszej repliki.

Punkty wymagające uwagi

Najważniejsza historyczna słabość C-Type’a dotyczy sezonu 1952: zmieniona aerodynamika pogorszyła chłodzenie, a samochody zgłoszone do Le Mans odpadły wskutek przegrzewania. W aucie utrzymanym w specyfikacji wyścigowej szczególnej kontroli wymaga więc drożność układu chłodzenia i zgodność jego elementów z właściwą ewolucją modelu.

Warto także zweryfikować, czy samochód odpowiada deklarowanej specyfikacji rocznikowej. Dotyczy to zwłaszcza rodzaju hamulców, gaźników, wlotów powietrza, konstrukcji zbiornika paliwa oraz grubości aluminiowych paneli w późnych C-Type’ach.

Silnik, przekładnia i prowadzenie

C-Type korzystał z rzędowej szóstki Jaguar XK o pojemności 3442 cm³. Silnik z dwoma wałkami rozrządu w głowicy rozwijał 210 KM przy 5800 obr./min i współpracował z czterobiegową przekładnią manualną. Podawane osiągi to 0–60 mph w 8,0 s oraz 140 mph, czyli około 225 km/h prędkości maksymalnej.

Kluczowym krokiem rozwojowym były hamulce tarczowe Dunlop zastosowane w samochodach z 1953 roku. W połączeniu z lekką konstrukcją i wyścigowym przeznaczeniem dawały przewagę podczas długiego hamowania w 24-godzinnym wyścigu. C-Type nie został zaprojektowany jako komfortowy roadster: niska masa, otwarte nadwozie i bezpośrednia mechanika tworzą charakter auta zbudowanego z myślą o torze. undefined

Nadwozie i wnętrze

Sylwetkę C-Type’a zaprojektował Malcolm Sayer. Niskie, otwarte nadwozie z aluminium osadzono na rurowej ramie przestrzennej. Charakterystyczne elementy to owalny wlot powietrza z przodu, odsłonięte koła na drucianych obręczach, niewysoka szyba oraz opływowa tylna część karoserii.

Wnętrze podporządkowano jeździe wyścigowej. Dwumiejscowy kokpit mieścił kubełkowe fotele, aluminiowe panele i zestaw klasycznych przyrządów. W rekonstrukcjach spotyka się między innymi skórzane fotele, zegary Smiths, kierownicę Moto-Lita, skórzane pasy mocujące maskę, osłony reflektorów Perspex oraz centralny reflektor w grillu. Takie detale mogą jednak należeć do specyfikacji współczesnej repliki, a nie do konkretnego oryginalnego podwozia XKC.

C-Type a rekonstrukcje

C-Type należy do samochodów często odtwarzanych przez wyspecjalizowane warsztaty. Rekonstrukcje mogą mieć aluminiowe nadwozie albo panele z tworzywa GRP, ramę z bezszwowych rur stalowych i podzespoły Jaguar. Spotyka się silniki XK 3,4, 3,8 oraz 4,2 l, a także nowocześniejsze rozwiązania, takie jak elektroniczny zapłon, dodatkowe wentylatory, chłodnica oleju czy dwuobwodowy układ hamulcowy.

Tego rodzaju modyfikacje mogą poprawiać użyteczność i niezawodność, ale zasadniczo zmieniają techniczną tożsamość samochodu względem C-Type’a z lat 1951–1953.

Podsumowanie: Jaguar C-Type

Jaguar C-Type to wyścigowy roadster z lat 1951–1953, zbudowany wokół rzędowej szóstki XK 3,4 l, rurowej ramy i lekkiego aluminiowego nadwozia. Zwycięstwa w Le Mans w 1951 i 1953 roku wyznaczają jego miejsce w historii marki, a późna specyfikacja z hamulcami tarczowymi Dunlop stanowi najważniejszy etap rozwoju modelu. Przy ocenie konkretnego egzemplarza podstawowe znaczenie ma ustalenie, czy jest to jeden z 53 oryginalnych C-Type’ów, czy rekonstrukcja inspirowana historycznym autem.