Historia Triumph TR6

TR6 zadebiutował w 1968 roku jako rozwinięcie Triumph TR5. Zachował konstrukcyjne podstawy poprzednika, wywodzące się jeszcze z TR4: oddzielną ramę, dwudrzwiowe nadwozie roadstera i sześciocylindrowy silnik rzędowy. Za nową stylizację odpowiadał niemiecki Karmann z Osnabrücka. Zamiast miękkich, obłych linii wcześniejszego projektu Michelottiego zastosowano wyraźniej zarysowany przód oraz ucięty tył typu Kammback.

Produkcję prowadzono do 1976 roku; powstało około 95 tysięcy egzemplarzy. Większość samochodów trafiła na eksport, przede wszystkim do Stanów Zjednoczonych. Tam wymogi emisji spalin przesądziły o zastosowaniu dwóch gaźników Stromberg zamiast europejskiego układu wtryskowego Lucas PI.

Rozwój serii TR

Bezpośrednim poprzednikiem TR6 był Triumph TR5, z którym dzielił środkową część karoserii, drzwi, szybę czołową i zasadniczą architekturę podwozia. TR6 był zarazem ostatnim klasycznym Triumph TR z rzędowym sześciocylindrowcem.

Wersje europejskie i brytyjskie nosiły często oznaczenie TR6 PI (Petrol Injection). Wczesne odmiany CP rozwijały do 150 KM dzięki mechanicznemu wtryskowi paliwa Lucas. W 1973 roku europejski silnik osłabiono do około 123–125 KM. Eksportowe odmiany gaźnikowe, określane m.in. kodami CF/CC, osiągały około 92–104 KM. Następcą został Triumph TR7, produkowany od 1975 do 1981 roku; później ofertę uzupełnił TR8.

Najważniejsze cechy TR6

• Silnik 2,5 R6: długi, rzędowy sześciocylindrowiec o pojemności 2498 cm³ jest centralnym elementem charakteru TR6.
• Dwa różne układy zasilania: europejski Lucas PI oraz dwa gaźniki Stromberg w samochodach przeznaczonych głównie na rynek amerykański.
• Klasyczny układ napędowy: silnik z przodu, czterobiegowa skrzynia manualna i napęd na tylne koła.
• Overdrive: opcjonalny nadbieg występował zwykle na trzecim i czwartym przełożeniu; od 1974 roku był wyposażeniem standardowym.
• Podwozie: niezależne zawieszenie tylne z wahaczami skośnymi (triangulated trailing arms), przednie hamulce tarczowe ze wspomaganiem i tylne bębny.
• Karmannowska karoseria: charakterystyczne są ostro odcięty tył, szeroka osłona chłodnicy i niska linia roadstera.

Dane techniczne Triumph TR6

Wersje i wyposażenie

Najistotniejszy podział dotyczy specyfikacji silnikowej, a nie limitowanych serii. TR6 PI z mechanicznym wtryskiem Lucas był oferowany w Europie i Wielkiej Brytanii, natomiast TR6 z dwoma gaźnikami Stromberg stanowił specyfikację eksportową, przede wszystkim amerykańską.

Wśród fabrycznych opcji spotyka się zdejmowany hardtop, nadbieg, koła druciane, ogrzewanie, radio, pasy bezpieczeństwa oraz zagłówki w późniejszych samochodach. Hardtop, zwykle lakierowany w kolorze nadwozia, wyraźnie zmieniał praktyczny charakter roadstera.

Słabe punkty i kontrola przed zakupem

Najważniejsza jest dokładna ocena stanu ramy i nadwozia. Konstrukcja TR6 jest skręcana z ramą, dlatego korozja podłogi, progów, punktów mocowania nadwozia oraz samej ramy może oznaczać rozległą naprawę blacharską. Szczególnej uwagi wymagają auta użytkowane w wilgotnym klimacie.

Warto sprawdzić temperaturę pracy silnika i wydajność układu chłodzenia, ponieważ przegrzewanie jest wymieniane jako problem eksploatacyjny. Kontroli wymagają również hamulec ręczny oraz poziom płynu w zbiorniku wyrównawczym. W TR6 PI stan mechanicznego wtrysku Lucas, pompy paliwa i regulacji układu zasilania ma bezpośredni wpływ na rozruch oraz kulturę pracy silnika.

Przy oględzinach należy potwierdzić działanie overdrive'u, stan tylnych wahaczy i przednich hamulców tarczowych. Dokumentacja, zgodność numerów silnika, skrzyni i nadwozia oraz rachunki za remonty są szczególnie pomocne przy ocenie samochodu.

Silnik, skrzynia i prowadzenie

TR6 PI z wczesnym silnikiem o mocy do 150 KM łączy wysoką jak na roadstera końca lat 60. moc z masą własną wynoszącą około 1,03–1,14 t. Według danych przywoływanych dla wersji brytyjskiej TR6 PI przyspieszał od 0 do 60 mph w 8,2 s i osiągał 120 mph, czyli około 193 km/h.

Czterobiegowa skrzynia ma klasyczny układ, a overdrive pozwala obniżyć obroty podczas szybszej jazdy. Napęd trafia na tylną oś, zaś z przodu pracują wahacze poprzeczne, a z tyłu niezależne zawieszenie z wahaczami skośnymi. Wersje PI i gaźnikowe różnią się nie tylko osiągami: gaźnikowe samochody eksportowe mają wyraźnie niższą moc, około 92–104 KM. undefined

Nadwozie i wnętrze

Projekt Karmanna wyróżnia TR6 wśród wcześniejszych Triumphów TR. Auto ma szeroką, prostą osłonę chłodnicy, długą maskę, wyraźnie zaznaczone błotniki i krótki, pionowo odcięty tył. Nadwozie roadstera mieści wyłącznie kierowcę i pasażera.

W kabinie typowe są okrągłe zegary Smiths oraz deska wykończona fornirem lub imitacją drewna. Stosowano tapicerkę skórzaną albo PVC, grube dywaniki i, w późniejszych rocznikach, fotele z regulowanymi zagłówkami. Oryginalnie montowano 15-calowe koła stalowe; dostępne były również chromowane koła druciane. Wśród kolorów fabrycznych występowały m.in. British Racing Green, Pimento Red, Inca Yellow, Mimosa Yellow, Royal Blue, Sapphire Blue i French Blue.

Dokumentacja i modyfikacje

TR6 ma szeroki rynek części zamiennych i akcesoriów. Często spotykane modernizacje obejmują zapłon elektroniczny, wydajniejsze chłodzenie, alternator, elektryczną pompę paliwa, bezpieczniki, halogenowe reflektory oraz sportowy układ wydechowy. Przed zakupem warto rozdzielić modyfikacje od wyposażenia fabrycznego.

Dla samochodu zachowanego w oryginalnej specyfikacji istotne są zgodne numery (matching numbers), Heritage Certificate, książka serwisowa, archiwalne faktury, instrukcje oraz dokumentacja renowacji. TR6 bywa wykorzystywany zarówno do jazdy weekendowej, jak i w rajdach turystycznych klasyków.

Triumph TR6 – podsumowanie

Triumph TR6 to roadster z lat 1968–1976, zbudowany na ramie i napędzany 2,5-litrowym silnikiem R6. Nadwozie Karmanna, mechaniczny wtrysk Lucas PI w europejskich odmianach, czterobiegowa skrzynia z overdrive'em i napęd tylnej osi definiują jego specyfikę. Przy wyborze egzemplarza kluczowe są stan ramy oraz karoserii, sprawność chłodzenia i układu zasilania, a także potwierdzona historia napraw.