Maserati Khamsin – klasyk do kupienia

Historia Maserati Khamsin

Prototyp Khamsina pokazano na Salonie Samochodowym w Turynie w 1972 roku, a wersję produkcyjną zaprezentowano w 1973 roku podczas Geneva Motor Show. Nazwa, zgodnie z maseratowską tradycją, pochodzi od wiatru: chamsin to gorący wiatr pustynny.

Khamsin powstał w okresie, gdy Maserati należało do Citroëna. Było to klasycznie skonfigurowane coupé GT 2+2 z silnikiem z przodu i napędem na tylne koła, stworzone z myślą o szybkiej turystyce na długich trasach. Produkcję prowadzono do 1982 roku; zbudowano łącznie 421 egzemplarzy. W dziejach marki model wyróżnia się połączeniem maseratowskiego V8 z rozwiązaniami hydraulicznymi dostarczanymi przez Citroëna.

Geneza i miejsce w gamie

Khamsin zastąpił Maserati Ghibli produkowane w latach 1966–1973. Konstrukcyjnie zachował wiele elementów poprzednika, przede wszystkim wolnossący silnik V8, lecz otrzymał nowocześniejsze podwozie. Sztywną tylną oś Ghibli zastąpiono niezależnym zawieszeniem z wahaczami wleczonymi, a z przodu zastosowano podwójne wahacze.

W latach 1976–1982 Khamsin był oferowany równolegle z Maserati Kyalami, również V8 GT opartego na konstrukcji De Tomaso. Khamsin nie doczekał się bezpośredniego następcy.

Najważniejsze cechy Maserati Khamsin

• Maserati Tipo AM120 – fabryczne oznaczenie Khamsina.
• V8 4,9 l z czterema podwójnymi gaźnikami Weber i mocą około 320 KM.
• Pięciobiegowa skrzynia ZF z układem zmiany biegów typu dogleg; opcjonalnie oferowano trzybiegowy automat.
• Silnik cofnięty w komorze, co umożliwiło uzyskanie rozkładu masy 50:50.
• Hydraulika Citroëna obsługująca wspomaganie kierownicy, hamulce, sprzęgło i podnoszenie reflektorów; hydrauliczne sterowanie obejmowało również fotele.
• Samonośne nadwozie Bertone o wyraźnie klinowej sylwetce i przeszklonej tylnej części.

Khamsin był jednym z najbardziej technicznie złożonych modeli Maserati swojej dekady: rozwiązania Citroëna nie ograniczały się do układu kierowniczego i hamulcowego, lecz tworzyły rozbudowany układ wspomagający kilka podstawowych funkcji samochodu.

Dane techniczne Maserati Khamsin

Wersje szczególne i odmiany

Khamsin nie był seryjnie oferowany jako kabriolet. Jeden egzemplarz z 1975 roku, wyeksportowany do Stanów Zjednoczonych, został później przebudowany przez właściciela na samochód otwarty. To jednostkowa konwersja, sprzedana w 2007 roku podczas Rétromobile w Paryżu.

Samochody europejskie i amerykańskie różniły się detalami, między innymi zderzakami oraz oświetleniem.

Punkty wymagające kontroli

Najważniejszym elementem wymagającym fachowej oceny jest rozbudowany układ hydrauliczny Citroëna. Steruje on hamulcami, wspomaganiem kierownicy, sprzęgłem i mechanizmem reflektorów chowanych, dlatego jego sprawność ma bezpośredni wpływ zarówno na prowadzenie, jak i codzienną obsługę auta.

Przed zakupem warto sprawdzić działanie każdego z hydraulicznie wspomaganych układów, w tym podnoszenia reflektorów, oraz potwierdzić stan instalacji hamulcowej i kierowniczej. W przypadku wersji z automatem należy odróżnić ją od znacznie częściej kojarzonej z Khamsinem pięciobiegowej skrzyni ZF. Istotna jest również zgodność detali wyposażenia z rynkiem pochodzenia, zwłaszcza lamp i zderzaków.

Silnik, przekładnia i prowadzenie

Sercem Khamsina jest wolnossące V8 Maserati o pojemności 4,9 l, zasilane przez cztery podwójne gaźniki Weber. Moc około 320 KM łączono seryjnie z pięciostopniową skrzynią ZF o charakterystycznym schemacie dogleg. W tym układzie pierwszy bieg znajduje się osobno, po lewej stronie i w dół, a biegi 2–5 tworzą klasyczny wzór „H”.

W porównaniu z Ghibli Khamsin otrzymał niezależne tylne zawieszenie zamiast sztywnej osi. Przednie podwójne wahacze, tylne wahacze wleczone oraz rozkład masy 50:50 określały jego układ jezdny. Jest to duże GT, ale jego konstrukcję podporządkowano zarówno podróżowaniu, jak i sportowej jeździe. undefined

Nadwozie i wnętrze

Karoserię zaprojektował Marcello Gandini dla Bertone. Khamsin ma typową dla lat 70. sylwetkę klina: nisko poprowadzony przód, długą maskę i wyraźnie ścięty tył. Najbardziej rozpoznawalne elementy to chowane reflektory oraz szeroka, przeszklona tylna część nadwozia, przywodząca na myśl Lamborghini Espada – również projekt Gandiniego.

We wnętrzu zastosowano szeroki tunel środkowy, zegary ustawione w prostym rzędzie i trójramienną kierownicę Nardi. Europejskie egzemplarze zwykle miały Nardi bez podwyższonej piasty. Kabinę można było zamówić ze skórzaną tapicerką w różnych barwach, między innymi beżowej lub kawowej; wśród dostępnych opcji znajdowała się klimatyzacja.

Dokumentacja i zgodność specyfikacji

Dla Khamsina istotne znaczenie ma kompletność dokumentacji modelu i konkretnego egzemplarza. Materiały Maserati Classiche mogą obejmować instrukcję obsługi, certyfikat oryginalności, protokoły montażowe, broszury, katalog części oraz rysunki techniczne. Pomagają one zweryfikować wyposażenie, barwy lakieru i tapicerki oraz zgodność elementów z pierwotną specyfikacją.

Podsumowanie

Maserati Khamsin to rzadkie włoskie coupé GT typu 2+2 z lat 1973–1982, napędzane gaźnikowym V8 4,9 l. Następca Ghibli otrzymał nadwozie Bertone autorstwa Marcello Gandiniego, niezależne tylne zawieszenie, pięciobiegową skrzynię ZF i charakterystyczną hydraulikę Citroëna. Przy ocenie samochodu kluczowe są sprawność tych układów, działanie reflektorów chowanych oraz zgodność wyposażenia z wersją europejską lub amerykańską.