Historia Fiata Dino

Fiat Dino nie był zwykłym sportowym Fiatem. Jego powstanie wiązało się z planem Ferrari dotyczącym startów w Formule 2. Regulamin FIA wymagał, aby blok silnika wywodził się z samochodu seryjnego, a do homologacji konieczne było wyprodukowanie co najmniej 500 egzemplarzy. Ferrari miało konstrukcję V6 stworzoną w hołdzie Alfredowi „Dino” Ferrariemu, lecz to Fiat dysponował skalą produkcji potrzebną do spełnienia wymogów.

Samochód pokazano na Salonie Samochodowym w Turynie w 1966 roku. Pod maską znalazł się opracowany przez Ferrari silnik Dino V6 o kącie rozwarcia cylindrów 65°, z czterema wałkami rozrządu w głowicach i trzema podwójnymi gaźnikami Weber. Fiat Dino był więc drogowym nośnikiem silnika o wyraźnie wyścigowym rodowodzie, a nie stylizacją na Ferrari.

Łącznie w latach 1966–1972 powstało 7651 egzemplarzy Fiata Dino.

Wersje modelowe Fiata Dino

Fiat Dino występował w dwóch całkowicie odmiennych interpretacjach nadwozia. Spider był dwumiejscowym kabrioletem zaprojektowanym przez Pininfarinę. Coupé miało układ 2+2 i nadwozie autorstwa Bertone, przy którego projekcie pracowali Giorgetto Giugiaro oraz Marcello Gandini.

Pierwsza odmiana otrzymała silnik 2.0 V6 o pojemności 1987 cm³ i mocy 160 KM. Spider 2.0 budowano w latach 1967–1969 w liczbie około 1133 sztuk. Modernizacja z 1969 roku przyniosła jednostkę 2.4 V6 o pojemności 2418 cm³ i mocy 180 KM, a także istotne zmiany podwozia. Powstało 420 Spiderów 2.4 oraz 2398 Coupé 2.4. Produkcję zakończono w 1972 roku; Fiat Dino nie otrzymał bezpośredniego następcy.

Najważniejsze cechy Fiata Dino

• Silnik Ferrari Dino V6: aluminiowa konstrukcja 65° V6, cztery wałki rozrządu w głowicach i trzy podwójne gaźniki Weber.
• Dwa włoskie studia nadwoziowe: otwarty Spider Pininfariny oraz zamknięte Coupé Bertone.
• Napęd na tylne koła i pięciobiegowa skrzynia manualna; w odmianie 2.4 stosowano przekładnię ZF.
• Rozwój podwozia w wersji 2.4: tylna sztywna oś ustąpiła niezależnemu zawieszeniu na wahaczach wzdłużnych i poprzecznych.
• Cztery hamulce tarczowe oraz magnezowe felgi Cromodora, spotykane również z centralnym mocowaniem.
• Ten sam typ silnika Dino V6 wykorzystywano także w Ferrari Dino 206/246 GT oraz Lancii Stratos.

Dane techniczne Fiata Dino

Na co zwrócić uwagę przed zakupem

W Fiacie Dino kluczowe znaczenie ma zgodność auta z właściwą wersją 2.0 lub 2.4 oraz kompletność elementów charakterystycznych dla modelu. Warto zweryfikować typ silnika Dino V6, pięciobiegową skrzynię, zastosowane felgi Cromodora i wyposażenie kabiny, zwłaszcza kierownicę Nardi oraz wskaźniki Veglia.

Przy oględzinach należy sprawdzić stan i regulację trzech podwójnych gaźników Weber, pracę układu hamulcowego z tarczami na wszystkich kołach oraz działanie zawieszenia. W odmianie 2.4 szczególnej kontroli wymaga tylne zawieszenie niezależne, będące jedną z najważniejszych zmian konstrukcyjnych względem aut 2.0. Cennym uzupełnieniem samochodu są oryginalne narzędzia, instrukcja obsługi, koło zapasowe i dokumentacja.

Silnik, osiągi i prowadzenie

Silnik Ferrari Dino V6 jest centralnym punktem charakteru Fiata Dino. Wersja 2.0 rozwija 160 KM, a 2.4 – 180 KM. Zasilanie trzema podwójnymi Weberami i układ czterech wałków rozrządu tworzą wysokotonowe, metaliczne brzmienie, często opisywane jako operowe.

Układ z silnikiem z przodu i napędem na tył łączy Dino z klasyczną koncepcją włoskiego gran turismo. Pięciobiegowa przekładnia pozwala wykorzystać zakres obrotów V6, natomiast odmiana 2.4 przekracza 200 km/h. Wprowadzone w 1969 roku niezależne zawieszenie tylne wyraźnie zmieniło zachowanie auta względem konstrukcji ze sztywną osią.

1. Dino 2.0 – 1987 cm³, 160 KM, tylna sztywna oś.
2. Dino 2.4 – 2418 cm³, 180 KM, skrzynia ZF i niezależne zawieszenie tylne.
3. Spider – dwumiejscowy kabriolet Pininfariny.
4. Coupé – czteromiejscowe w układzie 2+2 nadwozie Bertone. undefined

Nadwozie i wnętrze

Spider Pininfariny wyróżnia się płynną, nisko poprowadzoną linią nadwozia i wyraźnie opadającą tylną partią. Coupé Bertone ma inną proporcję: dłuższa kabina mieści układ 2+2, a bryła jest bardziej kanciasta i uporządkowana. Po modernizacji 2.4 pojawiły się chromowane listwy w atrapie chłodnicy oraz zmienione tylne lampy.

W kabinie stosowano sportowe fotele, tapicerkę skórzaną lub materiałową, drewniane albo skórzane wykończenie deski rozdzielczej oraz klasyczne zegary Veglia. Charakterystycznym detalem jest drewniana kierownica Nardi, niekiedy z emblematem Dino. Paleta obejmowała między innymi brąz, żółć, zieleń, Azzurro Mexico, czerwień, Champagne i Nocciola.

Dino – nazwa i technika Ferrari

Nazwa Dino upamiętnia Alfreda Ferrariego, syna Enza Ferrari. Rozwój silnika V6 rozpoczęto w 1957 roku od jednostki 1,5-litrowej przeznaczonej dla Formuły 2. Drogowe V6 zastosowane w Fiacie Dino miało później pojemność 2,0 lub 2,4 litra i trafiło również do Ferrari Dino 206/246 GT oraz Lancii Stratos.

Podsumowanie Fiata Dino

Fiat Dino to sportowy Fiat z lat 1966–1972, zbudowany wokół aluminiowego silnika Ferrari Dino V6. Do wyboru były dwa nadwozia: dwumiejscowy Spider Pininfariny i Coupé 2+2 projektu Bertone. Odmiana 2.0 oferuje 160 KM, zaś Dino 2.4 rozwija 180 KM, ma skrzynię ZF oraz niezależne tylne zawieszenie. To model, w którym homologacyjna geneza Ferrari spotyka się z konstrukcją włoskiego samochodu gran turismo.