Lamborghini Urraco – klasyk na sprzedaż

Historia Lamborghini Urraco

Urraco było odpowiedzią Lamborghini na zapotrzebowanie na bardziej kompaktowe samochody sportowe z Sant’Agata Bolognese. Po raz pierwszy marka zastosowała w tym modelu centralnie umieszczony silnik V8 zamiast dużego V12 znanego z wcześniejszych Lamborghini.

Samochód zaprezentowano na Salonie Samochodowym w Turynie w 1970 roku. Nazwa „Urraco” pochodzi od linii byków walczących, wyhodowanej z Miury. Konstrukcja łączyła układ 2+2 z silnikiem ulokowanym poprzecznie za kabiną, bardzo krótkim przodem i fastbackową tylną częścią nadwozia.

Urraco miało rozszerzyć gamę marki o sportowe coupé o bardziej wszechstronnym układzie wnętrza. Jednocześnie zachowało typową dla Lamborghini architekturę silnikową i wyraziste proporcje samochodu z centralnym silnikiem.

Rozwój modelu i wersje Urraco

Podstawową odmianą była Urraco P250 z jednostką V8 o pojemności około 2,5 litra. Silnik zasilany czterema podwójnymi gaźnikami Weber rozwijał 220 KM. Wersja P250 S zachowała układ 2+2 i była oferowana między innymi z klimatyzacją oraz skórzaną tapicerką.

W 1974 roku pojawiły się kolejne odmiany. P200 otrzymało V8 o pojemności 1994 cm³ i mocy do 182 KM; powstało z myślą o włoskim systemie podatkowym, mniej korzystnym dla samochodów o pojemności przekraczającej dwa litry. P300 było najmocniejszym Urraco: czterowałkowy V8 o pojemności 2996 cm³ osiągał do 265 KM.

Dla Stanów Zjednoczonych przygotowano P111, wywodzące się z P250, lecz z mocą ograniczoną do 180 KM w związku z wymogami emisyjnymi. Rozpoznawalnym elementem tej wersji były duże zderzaki pochłaniające energię. Rozwinięciem koncepcji Urraco stały się później Lamborghini Silhouette, a następnie Lamborghini Jalpa.

Cechy charakterystyczne Lamborghini Urraco

Najważniejszym wyróżnikiem Urraco jest połączenie układu 2+2 z poprzecznie montowanym, centralnym V8. Tylne miejsca mają charakter okazjonalny, lecz sama koncepcja odróżnia Urraco od czysto dwumiejscowych Lamborghini z silnikami V12.

W P250 zastosowano cztery podwójne gaźniki Weber, niezależne zawieszenie kół oraz centralną ramę kratownicową. Wariant P300 wnosił większą pojemność, cztery wałki rozrządu i wyraźnie wyższą moc. Z perspektywy kierowcy charakterystyczne jest także nietypowe rozmieszczenie zegarów: część wskazań prędkościomierza i obrotomierza może być zasłonięta przez kierownicę.

Dane techniczne Lamborghini Urraco

Wersje szczególne Urraco

Urraco P111 było odmianą przygotowaną dla rynku amerykańskiego. Oparto je na P250, lecz moc obniżono do 180 KM, aby dostosować samochód do przepisów dotyczących emisji spalin. Duże, energochłonne zderzaki wyraźnie odróżniają P111 od europejskich Urraco.

Za odmianę szczególnie istotną technicznie można uznać P300. Jej trzylitrowe V8 z czterema wałkami rozrządu osiągało 265 KM, co stawiało ją na szczycie gamy Urraco. Z kolei P200 stanowiło specyficzną dla rynku włoskiego odpowiedź na opodatkowanie silników o pojemności powyżej dwóch litrów.

Punkty wymagające uwagi

Przy ocenie Urraco kluczowe znaczenie ma stan układu hamulcowego i całej mechaniki, które powinny mieć potwierdzone regularne przeglądy oraz naprawy. W P250 warto zweryfikować pracę układu zasilania z czterema podwójnymi gaźnikami Weber oraz kompletność elementów właściwych dla danej wersji.

Należy także sprawdzić działanie wskaźników. W Urraco ich położenie względem kierownicy może ograniczać czytelność prędkościomierza i obrotomierza podczas jazdy. W samochodach zachowanych w specyfikacji fabrycznej istotne są również oryginalne felgi i opony 205/70 VR 14, a także dokumentacja, instrukcja obsługi oraz karta danych technicznych.

Silnik, osiągi i prowadzenie

Centralne umieszczenie V8 i krótki przód definiują sposób, w jaki Urraco reaguje na manewry. Rozkład masy oraz proporcje auta były przedmiotem krytyki, dlatego podczas jazdy szczególnie ważne jest wyczucie zachowania tylnej osi. Niezależne zawieszenie wszystkich kół i centralna rama kratownicowa tworzą techniczną bazę modelu.

Najbardziej konkretne dane dotyczą P250: silnik o mocy 220 KM pozwalał osiągnąć 100 km/h w 6,6 sekundy i prędkość maksymalną 230 km/h. P300 oferowało do 265 KM dzięki V8 o pojemności 2996 cm³ i czterem wałkom rozrządu, natomiast P200 rozwijało do 182 KM z jednostki o pojemności 1994 cm³. undefined

Nadwozie i wnętrze

Nadwozie Urraco zaprojektował Marcello Gandini, a karoserię opracowano w Bertone. Samochód ma nisko poprowadzony, ostro zakończony przód oraz tył typu fastback. Czarne żaluzje nad komorą silnika i przy tylnych słupkach są jednym z charakterystycznych detali sylwetki.

W kabinie uwagę zwraca czteroramienna kierownica o kielichowej konstrukcji oraz deska rozdzielcza z nietypowo usytuowanymi głównymi zegarami. P250 S mogło mieć skórzaną tapicerkę, na przykład czarną, oraz klimatyzację. Spotykane są fabryczne lakiery takie jak czerwony Lamborghini i grigio chiaro metallizzato.

Dokumentacja i wyposażenie

W przypadku Lamborghini Urraco warto zwrócić uwagę na zachowane elementy dokumentacji i wyposażenia: oryginalną instrukcję, kartę danych technicznych, brelok Lamborghini, pokrowiec oraz tablice z epoki. Niektóre egzemplarze posiadają homologację ASI Gold Plate, wydawaną przez Automotoclub Storico Italiano.

Urraco P250 S otrzymało nagrodę w kategorii Urraco/Jalpa podczas Grande Giro Lamborghini ’50 – Concorso d’Eleganza w 2013 roku.

Lamborghini Urraco – podsumowanie

Lamborghini Urraco to coupé 2+2 z lat 70., w którym marka połączyła centralnie montowane V8 z nadwoziem Marcella Gandiniego. Gama obejmuje dwulitrowe P200, 2,5-litrowe P250 i P250 S, trzylitrowe P300 oraz amerykańskie P111. Dla kupującego szczególnie istotne są zgodność wersji z oryginalną specyfikacją, stan układu hamulcowego i gaźników Weber, a także kompletność dokumentacji.