Lamborghini Miura – klasyczny samochód kupić

Historia Lamborghini Miura

Miura była trzecim samochodem sportowym Automobili Lamborghini i następcą modelu 400 GT. Jej punkt wyjścia stanowiło podwozie pokazane na Salonie Samochodowym w Turynie w 1965 roku. Zespół techniczny z Gian Paolo Dallarą opracował układ z silnikiem centralnym umieszczonym poprzecznie pomiędzy kabiną a tylną osią – rozwiązanie wyraźnie bliższe ówczesnym samochodom wyścigowym niż luksusowym GT.

Za karoserię odpowiadało Bertone, a projekt w ciągu czterech miesięcy przygotował młody Marcello Gandini. Nazwę nadano na cześć hodowcy byków Don Miury Fernándeza; motyw byka trafił później również do znaku marki. Gotowy Miura P400 zadebiutował na Salonie Samochodowym w Genewie w 1966 roku.

Był to pierwszy wysokoosiągowy seryjny samochód drogowy z centralnym silnikiem i napędem tylnej osi. W chwili premiery należał też do najszybszych seryjnie produkowanych aut świata. Niska, mierząca 1,05 m sylwetka mieściła dwa miejsca, a kompaktowe ustawienie zespołu napędowego pozwoliło zachować długość 4,37 m przy rozstawie osi 2,50 m.

Rozwój modelu Miura

Pierwszą odmianą produkcyjną była Miura P400 (1966–1969), wyposażona w V12 o mocy 350 KM. Powstały 474 egzemplarze.

W 1969 roku pojawiła się Miura P400 S. Otrzymała moc podniesioną do 370 KM, inne opony oraz zmiany w tylnej osi. W czasie produkcji wentylowane hamulce tarczowe i elektrycznie sterowane szyby stały się wyposażeniem standardowym. Zbudowano 140 sztuk.

Końcowe rozwinięcie serii, Miura P400 SV, zadebiutowało w marcu 1971 roku. Najważniejszą zmianą techniczną było rozdzielenie układów olejowych silnika i przekładni; moc wzrosła do około 380–385 KM. Do 1972 roku powstało 150 egzemplarzy SV. Produkcję Miury zakończono w 1973 roku, a w 1974 jej miejsce w gamie zajął Countach.

Najważniejsze cechy Lamborghini Miura

Najbardziej charakterystycznym rozwiązaniem Miury jest poprzecznie ustawiony centralnie silnik V12, połączony bezpośrednio z pięciobiegową przekładnią. Jednostkę o pojemności 3 929 cm³ zasilają cztery potrójne gaźniki Weber, a rozrząd wykorzystuje po dwa wałki rozrządu w każdej głowicy.

Miura P400 waży około 1,2 t, rozwija 350 KM, osiąga 100 km/h w około 5 sekund i prędkość maksymalną 274 km/h. Późniejsze S i SV podniosły moc odpowiednio do 370 oraz około 380–385 KM. W P400 uwagę zwracają również indywidualne numery seryjne nanoszone na elementy nadwozia, istotne przy ocenie zgodności auta z pierwotną specyfikacją.

Dane techniczne Lamborghini Miura P400

Wersje szczególne: Miura Jota i P400 SVJ

Miura Jota była fabrycznym samochodem testowym przygotowanym w duchu wyścigowym. Otrzymała odciążone nadwozie, zmodyfikowany silnik i zawieszenie oraz stałe reflektory osłonięte gładkimi pokrywami. Jedyny egzemplarz został później sprzedany, rozbity i zniszczony.

Do specyfikacji Jota nawiązywała niewielka seria P400 SVJ. Istnieją także Miury przerabiane prywatnie na wzór Joty, dlatego przy takim aucie szczególnego znaczenia nabiera potwierdzenie fabrycznego pochodzenia i historii zmian.

Na co zwrócić uwagę w Lamborghini Miura

Wczesne konstrukcje Miury ujawniły ograniczenia wynikające z bardzo zwartego układu napędowego. Gaźniki pracują w sąsiedztwie gorącego silnika, a wycieki paliwa w tym obszarze mogą stwarzać ryzyko pożaru. Układ paliwowy, szczelność przewodów oraz stan gaźników Weber wymagają więc szczególnie starannej kontroli.

Przy bardzo wysokich prędkościach aerodynamika pierwszych aut wpływała na prowadzenie. W P400 S wprowadzono modyfikacje tylnej osi, a w toku produkcji zastosowano wentylowane tarcze hamulcowe. W przypadku Miury po pełnej renowacji warto zweryfikować zakres wykonanych prac, a w P400 także zgodność numerów elementów karoserii z dokumentacją auta.

Silnik, przekładnia i prowadzenie

V12 Miury znajduje się bezpośrednio za dwumiejscową kabiną, dlatego kierowca i pasażer są bardzo blisko pracy czterech potrójnych gaźników oraz mechanicznego zespołu napędowego. Pięciobiegowa skrzynia manualna jest zintegrowana z układem silnika, a moc trafia na tylne koła.

Architektura centralnosilnikowa zapewniała korzystny rozkład masy, lecz krótki rozstaw osi 2,50 m i osiągi przekraczające możliwości wielu aut z końca lat 60. wymagają od kierowcy precyzji. Miura nie powstała jako samochód wyścigowy, jednak jej podwozie i pozycja silnika bezpośrednio odwołują się do techniki ówczesnych konstrukcji torowych.

1. P400 – 350 KM, 274 km/h i około 5 s do 100 km/h.
2. P400 S – 370 KM, zmodyfikowana tylna oś oraz później wentylowane hamulce tarczowe.
3. P400 SV – około 380–385 KM i oddzielne smarowanie silnika oraz przekładni. undefined

Nadwozie i wnętrze

Karoseria Marcello Gandiniego dla Bertone połączyła skrajnie niską linię dachu z szerokim, opływowym przodem. Charakterystyczne elementy pierwszych Miur to unoszone reflektory otoczone dekoracyjnymi „rzęsami” oraz żaluzjowa pokrywa silnika. W P400 SV zrezygnowano z ozdobnych ramek reflektorów, co nadało przodowi czystszą formę.

Wnętrze P400 łączy sportową pozycję za kierownicą z luksusowym wykończeniem. Nietypowym detalem epoki jest panel sterowania systemem hi-fi umieszczony w podsufitce. W P400 S elektryczne szyby weszły do wyposażenia standardowego, podkreślając przesunięcie modelu w stronę bardziej komfortowego supersamochodu drogowego.

Miura a autentyczność egzemplarza

W Miurze szczególnie ważna jest identyfikacja konkretnej wersji: P400, P400 S, P400 SV oraz nielicznych aut nawiązujących do Joty różnią się zarówno techniką, jak i detalami nadwozia. Indywidualne numery seryjne paneli karoserii P400 umożliwiają sprawdzenie ich oryginalności. To cenna wskazówka przy samochodzie, którego historia często obejmuje kompleksowe renowacje w wyspecjalizowanych warsztatach.

Podsumowanie

Lamborghini Miura to produkowany w latach 1966–1973 supersamochód z centralnie, poprzecznie umieszczonym V12 i napędem tylnych kół. Od P400 o mocy 350 KM, przez P400 S o mocy 370 KM, po P400 SV z około 380–385 KM, rozwój modelu koncentrował się na osiągach, podwoziu i dopracowaniu układu smarowania. Przy wyborze Miury kluczowe są: właściwa identyfikacja wersji, udokumentowany zakres renowacji, stan układu paliwowego i zgodność elementów nadwozia z numerami seryjnymi.