Historia Opla GT

Opel pokazał GT Experimental w 1965 roku na salonach w Paryżu i Frankfurcie. Projekt powstał w Advanced Design Studio Opla, prowadzonym przez Erharda Schnella; przy nadwoziu pracował również Clare MacKichan, wcześniej związany z projektami Chevroleta. Zainteresowanie prototypem przesądziło o wprowadzeniu auta do produkcji w 1968 roku.

Seryjny Opel GT był odpowiedzią marki na amerykańskie sportowe coupé, a jego proporcje wyraźnie nawiązywały do Chevroleta Corvette. Pod stalową karoserią kryła się jednak sprawdzona technika Opla: płyta podłogowa i zawieszenie pochodziły z Kadetta B, a jednostkę 1.9 zastosowano wcześniej w Rekordzie C.

Produkcja miała międzynarodowy charakter. Chausson we Francji wykonywał karoserie, Brissonneau & Lotz odpowiadał za lakierowanie oraz montaż szyb, wnętrza i instalacji elektrycznej. Gotowe nadwozia trafiały następnie do Bochum, gdzie montowano układ napędowy. W latach 1968–1973 powstało 103 463 egzemplarzy.

Rozwój modelu Opel GT

W chwili debiutu Opel GT występował jako GT 1100 i GT 1900. Podstawowy GT 1100 miał czterocylindrowy silnik 1,1 l; zbudowano około 3560 sztuk tej odmiany. GT 1900 otrzymał czterocylindrowy silnik 1.9 S o mocy 90 KM i był zasadniczą wersją modelu.

W 1970 roku zakończono produkcję GT 1100, a jego miejsce zajął uproszczony GT/J 1900, czyli Junior. Nadal stosowano silnik 1.9, lecz zmniejszono zakres wyposażenia. Produkcję pierwszej generacji zakończono w 1973 roku. W 1969 roku pokazano otwarty prototyp Opel Aero GT typu targa, ale nie doczekał się produkcji seryjnej.

Nazwa GT wróciła w 2007 roku na zupełnie innym technicznie samochodzie sportowym. Nie był on następcą konstrukcyjnym coupé z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych.

Cechy szczególne Opla GT

Najbardziej rozpoznawalnym elementem Opla GT są reflektory ukryte w nadwoziu. Nie unoszą się one elektrycznie: kierowca obraca oba klosze jedną dźwignią przy lewarku zmiany biegów, przy czym obracają się w tym samym kierunku.

GT jest pełnoprawnym dwumiejscowym coupé, lecz nie ma klasycznej pokrywy bagażnika. Za fotelami znajduje się półka dostępna wyłącznie przez drzwi i kabinę; pod unoszoną przegrodą umieszczono koło zapasowe oraz podnośnik. To rozwiązanie bezpośrednio wpływa na użytkową stronę auta.

Charakterystyczne przetłoczenia tylnych błotników określa się jako linię „Coke bottle”. W połączeniu z długą maską, krótkim tyłem i niskim fastbackiem nadają GT sylwetkę odmienną od sedanów i coupé Opla z tej epoki.

Dane techniczne Opel GT

Wersje szczególne: Opel GT/J i Aero GT

Opel GT/J 1900 był ekonomiczniejszą odmianą wprowadzoną po wycofaniu GT 1100. Zamiast chromowanych detali zastosowano matowoczarne listwy, a sportowy charakter podkreślały boczne pasy. W kokpicie ograniczono liczbę wskaźników, zastępując część z nich lampkami kontrolnymi. GT/J oferowano w czterech niemetalizowanych kolorach: pomarańczowym, niebieskim, jasnożółtym i ochrowożółtym.

Opel Aero GT z 1969 roku pozostał prototypem targa. Jest ważnym elementem historii modelu, ale nie stanowi wersji seryjnej.

Na co zwrócić uwagę

W Oplu GT warto zweryfikować kompletność elementów właściwych dla danej odmiany i rynku. Samochody europejskie oraz amerykańskie różnią się między innymi oświetleniem, zestawem wskaźników oraz skalą prędkościomierza w kilometrach lub milach.

Szczególnej kontroli wymaga mechanizm ręcznego obracania reflektorów: powinien działać płynnie, a oba reflektory powinny obracać się równocześnie. We wnętrzu deska rozdzielcza może pękać z powodu wieku. W GT/J należy ocenić, czy zachowano właściwe czarne listwy, boczne pasy i uproszczone instrumentarium, zamiast elementów pochodzących z bogatszego GT 1900.

Auto bez klasycznego bagażnika wymaga też sprawdzenia półki za siedzeniami, jej przegrody oraz mocowania koła zapasowego i podnośnika.

Silniki, przekładnie i prowadzenie

Układ silnik z przodu i napęd na tylne koła określa podstawowy charakter Opla GT. Masa własna wynosząca około 940 kg pozwala jednostce 1.9 S o mocy 90 KM zapewnić prędkość maksymalną 185 km/h. GT 1100 z silnikiem 1,1 l i mocą 60 KM osiąga 155 km/h.

W obu głównych wersjach standardem była czterobiegowa skrzynia manualna. Dla GT 1900 oferowano także trzybiegowy automat. Przednie zawieszenie i hamulce tarczowe pochodziły z zestawu rozwiązań znanych z Kadetta B.

1. GT 1100 – 1,1 l, 60 KM, 155 km/h; najrzadsza seryjna odmiana, produkowana do 1970 roku.
2. GT 1900 – 1,9 l S, 90 KM, 185 km/h; główna wersja napędowa Opla GT.
3. GT/J 1900 – silnik 1,9 l i 90 KM połączone z uproszczonym wyposażeniem oraz charakterystycznym wykończeniem nadwozia. undefined

Nadwozie i wnętrze

Nadwozie Opla GT jest niskim, dwumiejscowym fastbackiem o wyraźnie zaznaczonych błotnikach. Projektanci uformowali zewnętrzne poszycie wokół wcześniejszego modelu wnętrza, dzięki czemu kabina okazała się stosunkowo obszerna jak na zwarte coupé. Długa maska, spiczasty przód, obracane reflektory i podwójne okrągłe tylne lampy są kluczowymi elementami stylizacji.

Wnętrze podporządkowano kierowcy, ale pozostaje ono proste. Spotyka się czarne kabiny, a także opcjonalne fotele sportowe. Do wyposażenia należały między innymi 13-calowe stalowe obręcze, sportowa kierownica oraz radio Delco lub Blaupunkt. Oryginalnie dostępne były również zielonkawo barwione szyby.

Wśród barw nadwozia występowały między innymi Monza Blue oznaczany kodem HH i Kardinalrot. GT/J rozpoznaje się po braku chromu, czarnych matowych detalach oraz pasach na bokach karoserii.

Opel GT w USA i sporcie

Znaczna część produkcji Opla GT trafiła do Stanów Zjednoczonych, gdzie dystrybucją zajmował się Buick. Auta przeznaczone na ten rynek od 1971 roku otrzymały obniżoną moc silnika 1.9 w związku z przepisami emisyjnymi.

Model pojawiał się również w sporcie. W 1971 roku Opel GT zwyciężył w swojej klasie podczas Targa Florio, a w 1972 roku w Coppa Intereuropa na torze Monza. W wyścigach górskich potrafił rywalizować także z Porsche.

Podsumowanie

Opel GT 1968–1973 łączy stalowe nadwozie o amerykańskich proporcjach z podzespołami Kadetta B i Rekorda C. Przy wyborze auta kluczowe są wersja silnikowa, zgodność detali z GT 1900 albo GT/J, sprawność ręcznie obracanych reflektorów oraz stan wnętrza i wyposażenia. Najmocniejsza seryjna odmiana GT 1900 oferuje silnik 1.9 S o mocy 90 KM, czterobiegową skrzynię manualną i napęd na tylne koła.