Alpine A 310 – klasyk do kupienia

Historia Alpine A 310

Jean Rédélé rozpoczął prace projektowe nad Alpine A 310 w 1968 roku. Chciał stworzyć francuskie coupé zdolne konkurować z niemieckimi samochodami sportowymi, ale wyraźnie bardziej użyteczne i wygodniejsze od lekkiego A 110. Dlatego A 310 zaprojektowano jako układ 2+2, z dwoma małymi miejscami z tyłu.

Prototyp pokazano na salonie w Genewie w 1971 roku. Konstrukcję przygotował sześcioosobowy zespół, a za stronę techniczną odpowiadał Bernard Dudot. Samochód zachował typową dla Alpine receptę: centralną ramę rurową, silnik z tyłu i bardzo lekkie nadwozie z tworzywa wzmacnianego włóknem szklanym. Poszycie wykonywano ręcznie i przyklejano do ramy, uzyskując sztywną, lekką strukturę.

A 310 rozwijano również z myślą o sporcie. Samochody przygotowane do rywalizacji osiągały znacznie wyższą moc niż wersje drogowe, a w 1977 roku Alpine A 310-V6 zdobyło mistrzostwo Francji w rallycrossie oraz europejski tytuł rallycrossowy z Herbertem Grünsteidlem. Po pełnym przejęciu Alpine przez Renault w 1978 roku fabryczne działania A 310 w rajdach zakończono. Produkcję modelu zamknięto w lipcu 1984 roku.

Rozwój modelu Alpine A 310

Bezpośrednim poprzednikiem A 310 był Alpine A 110. Z A 110 przejęto między innymi centralną ramę rurową i układ napędowy, lecz A 310 otrzymał większe nadwozie 2+2 oraz wyraźnie bardziej turystyczne założenia.

Pierwsze A 310 napędzał czterocylindrowy silnik Renault 16 TS o pojemności 1,6 litra i mocy około 115 KM. Przy większej masie A 310 jednostka nie dawała osiągów, jakich oczekiwała sportowo nastawiona klientela znająca zwinne A 110. Powstało 2340 egzemplarzy czterocylindrowej odmiany.

Przełom przyniosło wprowadzenie A 310 V6 w 1976 roku. Silnik PRV V6 o pojemności 2,7 litra rozwijał 150 KM, kompensując wyższą masę samochodu. W ciągu dziewięciu lat sprzedano 9246 egzemplarzy A 310 V6, co uczyniło go najliczniej produkowanym modelem Alpine z Dieppe w tamtym okresie. Następcą A 310 został Alpine GTA.

Najważniejsze cechy Alpine A 310

• Konstrukcja Alpine: centralna rama rurowa połączona z ręcznie wykonywanym nadwoziem z laminatu.
• Silnik z tyłu: motor umieszczono za tylną osią, podczas gdy zbiornik paliwa i chłodnica znalazły się z przodu dla korzystniejszego rozkładu masy.
• Aerodynamika: kształt karoserii dopracowywano w tunelu aerodynamicznym; charakterystyczne przezroczyste osłony reflektorów były częścią tego podejścia.
• Układ 2+2: A 310 rozszerzył formułę A 110 o dwa awaryjne tylne miejsca.
• PRV V6: wersja V6 z 1976 roku połączyła 2,7-litrową jednostkę sześciocylindrową i moc 150 KM z lekką karoserią Alpine.
• Korzenie sportowe: odmiany Grup 4 i 5 mogły otrzymywać poszerzone nadkola, klatkę bezpieczeństwa, dodatkowe oświetlenie, fotele kubełkowe i rajdowe wyposażenie nawigacyjne.

Dane techniczne Alpine A 310

Wersje specjalne i samochody sportowe

Najrzadszą odmianą drogową o wyraźnie sportowym charakterze był Alpine A 310 V6 Pack GT Kit Boulogne, budowany w latach 1983–1984. Wywodził się z doświadczeń wersji Grupy 4 i otrzymał mocniejszy silnik, pozwalający osiągnąć 146 mph, czyli około 235 km/h. Powstało tylko 27 egzemplarzy.

A 310 przygotowywano również do rajdów, wyścigów górskich i rallycrossu. Takie auta mogły mieć poszerzenia Grupy 4 lub 5, koła 8 × 15 albo 10 × 15, opony Michelin TB15, szyby z pleksi lub Lexanu, instalację gaśniczą oraz homologowaną klatkę FIA. W samochodach sportowych spotyka się też dodatkową chłodnicę, dwa elektryczne wentylatory, podwójne pompy paliwa i ręcznie wykonywany wydech ze stali nierdzewnej.

Słabe punkty i kontrola przed zakupem

Przy oględzinach A 310 warto szczególnie dokładnie ustalić zgodność samochodu z jego pierwotną specyfikacją. Dotyczy to zwłaszcza egzemplarzy o rajdowej lub wyścigowej przeszłości, w których mogą występować modyfikacje silnika PRV V6, skrzynia typu dog-box, poszerzenia Grupy 4 lub 5, klatka bezpieczeństwa, szyby z Lexanu, dodatkowe pompy paliwa czy niehomologowany wydech.

Należy zweryfikować stan i sposób wykonania ręcznie formowanego nadwozia z laminatu oraz połączenia poszycia z centralną ramą rurową. Warto też sprawdzić działanie układu chłodzenia prowadzonego między przednią chłodnicą a silnikiem umieszczonym z tyłu. W aucie ze sportowym układem hamulcowym trzeba ustalić specyfikację zacisków, tarcz i przewodów w stalowym oplocie, ponieważ spotyka się konfiguracje z podzespołami innych modeli Renault i Coswortha.

Silnik, skrzynia biegów i prowadzenie

W A 310 najważniejsze są różnice między pierwszą odmianą czterocylindrową a V6. Silnik 1,6 l o mocy około 115 KM pochodził z Renault 16 TS. A 310 V6 otrzymał natomiast 2,7-litrową jednostkę PRV o mocy 150 KM; właśnie ten motor wyraźnie lepiej odpowiadał większej masie i ambicjom większego coupé Alpine.

Silnik za tylną osią oraz przednie umieszczenie chłodnicy i zbiornika paliwa definiują rozkład masy A 310. Wersję V6 porównywano pod względem prowadzenia z Porsche 911. W samochodach wyczynowych stosowano dalej idące zmiany: zmodyfikowane tłoki, głowice, wałki rozrządu i zawory, a także odciążane oraz wyważane elementy zespołu napędowego.

1. A 310 1600: czterocylindrowy silnik 1,6 l, około 115 KM, konstrukcyjnie bliski Renault 16 TS.
2. A 310 V6: PRV V6 2,7 l, 150 KM, manualna skrzynia cztero- lub pięciobiegowa.
3. A 310 V6 Pack GT Kit Boulogne: rozwinięcie o osiągach do około 235 km/h, powstałe w serii 27 sztuk. undefined

Nadwozie, wnętrze i wyposażenie

A 310 wyraźnie odróżnia się od obłych, kompaktowych proporcji A 110. To długie, klinowate coupé z nisko poprowadzonym przodem, szeroką powierzchnią tylnej części nadwozia i silnikiem ukrytym za kabiną. Karoserię z włókna szklanego wykonywano ręcznie, a opływ nadwozia korygowano w tunelu aerodynamicznym.

Przezroczyste osłony przednich reflektorów nie były wyłącznie detalem stylistycznym: wynikały z pracy nad oporem powietrza. Wersje sportowe rozpoznaje się po szerokich nadkolach, dodatkowych halogenach dalekosiężnych na belce oraz felgach o szerokości 8 lub 10 cali przy średnicy 15 cali.

Kabina drogowego A 310 mieści cztery osoby w układzie 2+2. W rajdowych konfiguracjach pojawiały się fotele kubełkowe, pięcio- lub sześciopunktowe pasy, panel pilota, uchwyty na wyposażenie rajdowe, wyłączniki akumulatora dostępne z kabiny i z zewnątrz oraz system gaśniczy. Nawet w samochodach rajdowych zachowywano ogrzewanie kabiny.

Pochodzenie i dokumentacja

A 310 łączy mechanikę Renault z własną konstrukcją Alpine z Dieppe. Renault dostarczał elementy zespołu napędowego, a Alpine budowało samochód wokół lekkiej ramy rurowej i laminatowego nadwozia. To połączenie ma znaczenie przy identyfikacji części oraz ocenie stopnia zachowania oryginalnej specyfikacji.

W przypadku auta po renowacji lub z historią sportową szczególną wartość informacyjną mają dokumenty potwierdzające wcześniejszą konfigurację, homologację FIA lub HTP ACI SPORT oraz zakres wykonanych modyfikacji.

Podsumowanie

Alpine A 310 to sportowe coupé z silnikiem z tyłu, centralną ramą rurową i ręcznie wykonywaną karoserią z laminatu. Model rozwijał koncepcję A 110 w bardziej komfortowym układzie 2+2, a od 1976 roku szczególnie istotna jest odmiana A 310 V6 z silnikiem PRV 2,7 l o mocy 150 KM. Przy wyborze konkretnego egzemplarza kluczowe jest rozróżnienie samochodu drogowego od auta przebudowanego do rajdów lub wyścigów oraz udokumentowanie zastosowanych modyfikacji.