Historia Alpine A110

Alpine A110 Berlinette zadebiutowała w Paryżu w 1962 roku jako rozwinięcie Alpine A108. Jean Rédélé zbudował koncepcję marki Alpine wokół lekkich, zwinnych samochodów korzystających z mechaniki Renault; A110 była jej najważniejszym rozwinięciem w latach 60. i 70.

Kompaktowe nadwozie z włókna szklanego osadzono na ramie o centralnej belce. Taka konstrukcja, wraz z tylnym umieszczeniem czterocylindrowego silnika, dawała bardzo małą masę historycznych egzemplarzy – poniżej 700 kg – i charakterystyczne zachowanie na nawierzchniach rajdowych.

Pierwsze Berlinette nie miały jeszcze rozpoznawalnego układu czterech reflektorów ani późniejszej deski rozdzielczej. Od 1967 roku podwójne reflektory montowano seryjnie. W trakcie produkcji zmieniały się także wloty powietrza, kierunkowskazy, poszerzenia błotników i tylna część nadwozia.

A110 szybko przestała być wyłącznie drogowym coupé. Zwycięstwo Ove Anderssona w Rajdzie Monte Carlo 1971 oraz kolejne sukcesy, w tym wygrana Monte Carlo w 1973 roku, zbudowały jej pozycję w rajdach. W 1973 roku Alpine zdobyło mistrzostwo świata w rajdach konstruktorów. Renault stopniowo przejmowało udziały w Alpine, a pełne przejęcie marki nastąpiło w 1978 roku, gdy klasyczna A110 nie była już produkowana.

Rozwój modelu A110

Bezpośrednim poprzednikiem A110 była Alpine A108. Nowa Berlinette przejęła jej ideę lekkiego nadwozia z tworzywa, lecz otrzymała mechanikę opartą przede wszystkim na Renault 8.

Początkowo stosowano jednostki 1,1 l z Renault 8 Major i Renault 8 Gordini. Z czasem gamę rozszerzano o silniki Renault o pojemności 956 cm³, 1 100 cm³, 1 255 cm³, 1 300 cm³ i 1 565 cm³, a także jednostki dochodzące do 1,8 l. W zależności od odmiany montowano cztero- lub pięciobiegowe skrzynie manualne oraz gaźniki Weber, w tym układy z podwójnymi gaźnikami.

Obok dwumiejscowej Berlinette powstała A110 GT4, przedstawiona w 1962 roku jako wersja 2+2. Zamiast opadającego tyłu Berlinette miała nadwozie ze stopniowanym tyłem, była dłuższa i o 3 cm wyższa. Wykorzystywała też elementy Renault Floride. Produkowano ponadto kabriolet, konstrukcyjnie wywodzący się z A108 Cabriolet Sport.

Klasyczna A110 ustąpiła miejsca późniejszym konstrukcjom Alpine. Nazwa A110 wróciła w 2017 roku wraz ze współczesnym, aluminiowym coupé Alpine.

Cechy szczególne Alpine A110

Najważniejszą cechą klasycznej A110 jest konsekwentne podporządkowanie konstrukcji masie i zwinności. Nadwozie z laminatu, rama centralnobel kowa oraz niewielkie wymiary dawały samochodowi atuty szczególnie użyteczne na ciasnych oesach.

• Silnik z tyłu, napęd na tył – układ znany z Renault, wykorzystany w bardzo lekkim coupé.
• Mechanika Renault – szeroka ewolucja silników czterocylindrowych, od 956 cm³ po jednostki 1,8 l.
• Rajdowa homologacja Grupy 4 FIA – A110 była budowana także z myślą o sportowej rywalizacji.
• Cztery reflektory – od 1967 roku seryjne podwójne światła stały się charakterystycznym elementem przodu Berlinette.
• Produkcja licencyjna – samochód powstawał również na licencji, m.in. w Hiszpanii oraz poza Europą.

Dane techniczne Alpine A110

Wersje szczególne i sportowe

A110 GT4 była odrębną propozycją dla osób potrzebujących układu 2+2. Jej dłuższe, nieco wyższe nadwozie ze stopniowanym tyłem odróżniało ją wyraźnie od dwumiejscowej Berlinette.

W sporcie najbardziej istotne są rajdowe A110 homologowane w Grupie 4 FIA. Otrzymywały silniki o większej pojemności, sportowe wyposażenie, dodatkowe reflektory, klatki bezpieczeństwa, czteropunktowe pasy i często lekkie felgi Gotti lub Serac.

Współczesna A110 Première Edition z 2017 roku była limitowana do 1 955 egzemplarzy – liczba nawiązywała do roku założenia Alpine. Wyróżniały ją numerowana plakietka, fotele Sabelt i detalowanie charakterystyczne dla edycji otwierającej powrót marki. Jej silnik 1,8 turbo rozwija 252 KM i 320 Nm, współpracując z siedmiobiegową przekładnią dwusprzęgłową.

Na co zwrócić uwagę przy zakupie Alpine A110

Przy klasycznej A110 szczególne znaczenie ma udokumentowana historia samochodu i kompletna dokumentacja serwisowa. Jest to ważne zwłaszcza przy autach o rajdowej przeszłości, z wyposażeniem takim jak pałąk lub klatka bezpieczeństwa, dodatkowe reflektory, fotele Recaro albo Corbeau oraz czteropunktowe pasy.

Warto ustalić zgodność konfiguracji z okresem produkcji: typ silnika Renault, zastosowanie gaźników Weber, liczbę przełożeń skrzyni, rodzaj felg i kształt przedniej części nadwozia. Wczesne samochody różnią się od późniejszych m.in. układem reflektorów oraz deską rozdzielczą. W przypadku egzemplarzy z dokumentami FIVA, ASI lub rejestracją zabytkową istotna jest ciągłość dokumentacji i identyfikacja konkretnego auta.

Silniki, prowadzenie i charakter jazdy

A110 nie budowała osiągów samą mocą. Jej przewaga wynikała z połączenia małej masy, zwartego rozstawu wymiarów i napędu tylnej osi. Precyzyjny, bezpośredni układ kierowniczy oraz zawieszenie nastawione na zwinność tworzyły samochód skuteczny na technicznych trasach rajdowych.

Umieszczenie silnika z tyłu nadaje Berlinette własny balans i wymaga wyczucia przy szybkiej jeździe. Wersje z większymi silnikami Renault – szczególnie rozwijane z myślą o rywalizacji – wynosiły A110 na poziom, który pozwolił walczyć o zwycięstwa w Rajdzie Monte Carlo i rundach mistrzostw świata.

1. Wczesne 1,1 l – silniki z Renault 8 Major i Gordini, stanowiące punkt wyjścia dla A110.
2. Wersje 1,6 l – jednostki Renault 16 TS podnosiły moc do 125 KM.
3. Wersje 1,8 l – późne rozwinięcia osiągały moc do 175 KM; źródła podają prędkość maksymalną do 136 mph, czyli około 219 km/h.
4. A110 Première Edition – nowoczesne 1,8 turbo: 252 KM, 320 Nm, 0–100 km/h w 4,5 s i 250 km/h prędkości maksymalnej. undefined

Nadwozie i wnętrze

Sylwetka A110 Berlinette jest niska, krótka i mocno zaokrąglona, z wyraźnie zaznaczonymi błotnikami oraz opadającą linią tylnej części nadwozia. Karoseria z włókna szklanego była rozwiązaniem konstrukcyjnym służącym ograniczeniu masy, a nie tylko stylistycznym wyróżnikiem.

W pierwszych latach A110 miała pojedyncze reflektory; od 1967 roku seryjnie stosowano charakterystyczne podwójne lampy. Późniejsze modyfikacje objęły wloty powietrza, kierunkowskazy, poszerzone błotniki i przeprojektowany tył. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych kolorów pozostaje Alpine Blue.

Kabina klasycznej Berlinette jest dwumiejscowa i podporządkowana kierowcy. Spotyka się fotele kubełkowe, sportowe kierownice – np. Momo Prototipo – oraz wyposażenie związane z jazdą rajdową. Współczesna A110 rozwija tę ideę poprzez minimalistyczne wnętrze z tapicerką ze skóry i mikrofibry, aluminiowymi pedałami oraz fotelami Sabelt.

Alpine A110 w sporcie motorowym

A110 zapisała się przede wszystkim w rajdach. Wygrywała Rajd Monte Carlo, Tour de France Automobile oraz Rallye Lyon-Charbonnières. Sukcesy te nie były przypadkowe: lekkie nadwozie, silnik z tyłu i mocniejsze odmiany silnikowe Renault odpowiadały potrzebom rajdów rozgrywanych na krętych, często zmiennych nawierzchniach.

Alpine A110 była również budowana na licencji, m.in. przez FASA w Hiszpanii. Dlatego przy identyfikacji konkretnego egzemplarza warto uwzględnić jego pochodzenie, dokumentację oraz zgodność elementów z daną specyfikacją.

Podsumowanie

Alpine A110 to francuska Berlinette z lat 1962–1977, rozwinięta z modelu A108 i oparta na podzespołach Renault. Jej konstrukcję definiują laminatowe nadwozie, rama z centralną belką, tylne umieszczenie silnika oraz masa historycznych wersji poniżej 700 kg. Odmiany z silnikami od 956 cm³ do 1,8 l, rajdowa homologacja Grupy 4 i zwycięstwa w Rajdzie Monte Carlo czynią z A110 samochód o bardzo konkretnym, sportowym rodowodzie.