Opel Diplomat – klasyk na sprzedaż

Historia Opla Diplomat

Opel wprowadził Diplomat w 1964 roku jako najwyżej pozycjonowany samochód swojej gamy. Marka miała już tradycję dużych modeli: Kapitän produkowano od 1937 roku, a Admiral od 1938 roku. W połowie lat 60. trzy nazwy połączono w rodzinę KAD, której wspólną bazę nadwoziową wykorzystano dla Kapitäna, Admirala i właśnie Diplomata.

Diplomat wyróżniał się w tej trójce silnikami V8 oraz bogatszym wykończeniem. Był odpowiedzią Opla na segment dużych, reprezentacyjnych limuzyn, a jego charakter zdradzało powiązanie firmy z General Motors: proporcje nadwozia, chromowane detale i jednostki napędowe wyraźnie odwoływały się do amerykańskiej szkoły konstrukcji. Produkcję zakończono w lipcu 1977 roku; był to zarazem ostatni samochód klasy wyższej w programie Opla.

Generacje KAD A i KAD B

Pierwsza generacja, Diplomat A, powstawała w latach 1964–1968. Rozpoznaje się ją między innymi po napisie „Diplomat V8” na przednich błotnikach, odmienionej atrapie chłodnicy i detalach zewnętrznych. Standardem był benzynowy V8 4,6 l o mocy 190 KM oraz dwustopniowy automat Powerglide.

W 1969 roku pojawił się Diplomat B. Nadwozie zachowało układ dużej limuzyny KAD, lecz otrzymało nieco mniejsze wymiary oraz prostsze, gładsze powierzchnie zgodne z estetyką przełomu lat 60. i 70. Generacja B była oferowana do 1977 roku z rzędową szóstką 2,8 l albo silnikiem V8 5,6 l. Kapitän zakończył swoją historię już w 1970 roku, Admiral w 1976 roku, a Diplomat pozostał najdłużej produkowanym przedstawicielem rodziny KAD.

Cechy szczególne Opla Diplomat

Najważniejszym wyróżnikiem Diplomata była pozycja w rodzinie KAD: identyczna w podstawowych założeniach karoseria jak w Kapitänie i Admiralu, ale mocniejsze silniki oraz bardziej reprezentacyjne wyposażenie. Kabinę wykańczano dekorami drewnianymi, a konsola środkowa mieściła selektor automatycznej przekładni. Wspomaganie kierownicy należało do wyposażenia seryjnego; można było zamówić elektryczne podnośniki szyb z przodu i z tyłu.

Diplomat A i B reprezentują dwa odmienne podejścia do luksusowej limuzyny Opla: A ma więcej ozdobnych akcentów i klasyczny V8 4,6 l, natomiast B otrzymał bardziej powściągliwą formę oraz wybór pomiędzy sześciocylindrowym silnikiem 2,8 l a V8 5,6 l.

Dane techniczne Opla Diplomat

Opel Diplomat A Coupé Karmann

Najbardziej niezwykłą wersją był Opel Diplomat A Coupé. Dwudrzwiowe nadwozie budował Karmann w Osnabrücku w latach 1965–1967. Coupé można było zamówić z dachem winylowym i/lub skórzaną tapicerką. Powstało tylko 330 egzemplarzy. Dzięki osiągom mogło rywalizować ze sportowymi samochodami swojej epoki, takimi jak Porsche 911 czy Mercedes 280 SL, zachowując przy tym format dużego Opla z silnikiem V8.

Słabe punkty i kontrola przed zakupem

Najważniejsza kwestia techniczna dotyczy Diplomata A z silnikiem V8 4,6 l. Jednostka pochodząca z GM nie zawsze znosiła obciążenie cieplne podczas długiej jazdy z pełnym obciążeniem na niemieckich autostradach, co prowadziło do uszkodzeń silnika. Przy oględzinach warto więc ustalić historię pracy układu chłodzenia i ewentualnych napraw samego V8.

Dla właściwej oceny samochodu istotne jest także jednoznaczne określenie wersji KAD A lub KAD B oraz zastosowanego silnika. W Diplomacie A standardem był dwustopniowy Powerglide, podczas gdy w B stosowano trzybiegowy automat; różnica ma znaczenie przy weryfikacji zgodności zespołu napędowego z konkretną generacją.

Silniki, przekładnie i charakter jazdy

Diplomat A z V8 4,6 l rozwijał 190 KM, a od września 1966 roku dostępny był V8 5,4 l o mocy 230 KM. Obie jednostki współpracowały z automatyczną przekładnią, a wspomaganie kierownicy było wyposażeniem seryjnym. Taki zestaw definiował Diplomata jako dużą limuzynę stworzoną do spokojnego, komfortowego pokonywania tras.

W generacji B gama stała się szersza. Rzędowa szóstka 2,8 l była oferowana z gaźnikiem o mocy 140–145 KM lub z wtryskiem paliwa o mocy 160–165 KM. Na szczycie pozostał V8 5,6 l z 230 KM i trzybiegową automatyczną skrzynią. Wersje wtryskowe 2,8 l stanowią technicznie odmienną propozycję od gaźnikowych sześciocylindrówek, a V8 5,6 l zachowuje pozycję najmocniejszego sedana Diplomata B. 1. Diplomat A 5.4 V8 – 230 KM od września 1966 roku; mocniejsza odmiana pierwszej generacji. 2. Diplomat B 2.8 E – rzędowa szóstka ze wtryskiem paliwa, 160–165 KM. 3. Diplomat B 5.6 V8 – 230 KM i 3-biegowy automat; topowy napęd generacji B.

Nadwozie, wnętrze i wyposażenie

Diplomat korzystał z dużej, klasycznej karoserii dzielonej z Kapitänem i Admiralą, ale otrzymał własne oznaczenia oraz detale podkreślające rangę modelu. W Diplomacie A charakterystyczny jest napis „Diplomat V8” na przednich błotnikach oraz odmieniona atrapa chłodnicy. Sylwetka obu generacji zdradza inspiracje stylistyką General Motors i samochodami Chevroleta.

Diplomat B odszedł od części ozdobników na rzecz gładszych, bardziej surowych płaszczyzn nadwozia. We wnętrzu stosowano drewniane dekoracje, chromowane elementy oraz rozbudowaną konsolę środkową z selektorem automatu. Wśród dostępnego wyposażenia znajdowały się elektryczne szyby przednie i tylne, ogrzewanie tylnej szyby oraz elektryczna antena. Coupé Karmanna można było wyposażyć w dach winylowy i skórzaną tapicerkę.

Diplomat w rodzinie KAD

Skrót KAD pochodzi od nazw Kapitän, Admiral i Diplomat. Samochody te dzieliły niemal identyczne nadwozia, lecz różniły się pozycjonowaniem, silnikami i zakresem wyposażenia. Diplomat był najwyższym szczeblem tej rodziny, dlatego przy porównywaniu egzemplarzy warto oddzielić cechy wspólnej karoserii KAD od elementów właściwych dla wersji Diplomat: V8, oznaczeń nadwozia, automatycznych przekładni oraz luksusowego wykończenia.

Podsumowanie: Opel Diplomat

Opel Diplomat to najwyższy model rodziny KAD produkowany od 1964 do 1977 roku. Generacja A oferowała V8 4,6 l o mocy 190 KM, później także V8 5,4 l o mocy 230 KM; generacja B wprowadziła silniki 2,8 l oraz V8 5,6 l. Duża limuzyna z automatem, wspomaganiem kierownicy, drewnianymi dekorami i stylistyką inspirowaną GM zajmuje szczególne miejsce w historii Opla. Najrzadszą odmianą pozostaje Diplomat A Coupé Karmann, zbudowany w liczbie 330 sztuk.