Bitter SC – samochód zabytkowy na sprzedaż

Historia Bittera SC

Erich Bitter, były kierowca wyścigowy, tuner i importer, stworzył własną markę po zakończeniu współpracy z Intermeccanicą. Po modelu Bitter CD zamierzał ponownie zestawić efektowną, indywidualnie wykonaną karoserię z dostępną techniką wielkoseryjną.

Bitter SC pokazano publicznie w 1980 roku podczas Grand Prix Monako Formuły 1, gdzie pełnił funkcję samochodu bezpieczeństwa. Produkcja trwała od 1981 do późnej jesieni 1989 roku. Samochód powstał jako wygodne, szybkie coupé do dalekich podróży, a nie jako surowy samochód sportowy. Wytwarzano go ręcznie; łączną produkcję szacuje się na około 400 egzemplarzy.

Miejsce SC w historii marki

Bezpośrednim poprzednikiem SC był produkowany w latach 1973–1979 Bitter CD, oparty technicznie na Oplu Diplomat. Gdy Diplomat zakończył karierę w 1977 roku, Erich Bitter już zabezpieczył możliwość wykorzystania podzespołów nowego Opla Senatora A. SC bazował więc na mechanice Senatora i Monzy, lecz otrzymał własne stalowe nadwozie.

Nazwa SC rozwijana jest jako Senator Coupé. Podstawową odmianą było dwudrzwiowe coupé; później gamę uzupełniły Cabriolet oraz czterodrzwiowy Sedan. Produkcji modelu nie kontynuowano po 1989 roku.

Co wyróżnia Bittera SC

• Karoseria o długiej masce, niskiej linii dachu i zwartej tylnej części nadaje SC proporcje klasycznego grand tourera.
• Pod efektowną, ręcznie wykonaną karoserią pracują podzespoły Opla: rzędowy sześciocylindrowy silnik z wtryskiem paliwa oraz układ napędowy Senatora/Monzy.
• W późniejszej wersji 3,9 l zastosowano silnik Mantzla o pojemności 3848 cm³, mocy 210 KM i momencie 327 Nm.
• Poza napędem na tylną oś oferowano także coupé z napędem 4×4 Ferguson Research, znanym również z Opla Senatora i Vauxhalla Royale.
• Kabina mogła mieć klimatyzację, elektryczne szyby, centralny zamek, tempomat, wspomaganie kierownicy, aluminiowe felgi i skórzaną tapicerkę; spotyka się też ogrzewane fotele oraz radio Blaupunkt Toronto SQR 32 z epoki.

Dane techniczne Bitter SC

Cabriolet, Sedan i napęd Ferguson

Cabriolet dołączył do oferty w 1983 roku; do 1989 roku powstały jedynie 22 egzemplarze. W 1985 roku gamę rozszerzono o czterodrzwiowego Sedana. Osobną techniczną odmianą było coupé z napędem wszystkich kół Ferguson Research. Te wersje nie były jedynie pakietami wyposażenia, lecz różniły się typem nadwozia albo układem przeniesienia napędu.

Na co zwrócić uwagę przed zakupem

W Bitterze SC warto szczególnie dokładnie zweryfikować stan stalowej karoserii, jakość lakierowania oraz dopasowanie elementów nadwozia, ponieważ auto było budowane ręcznie i powstało w niewielkiej liczbie sztuk. Istotne są także kompletność charakterystycznych elementów kabiny: skórzanej tapicerki, deski rozdzielczej, kierownicy, podsufitki i drewnianych paneli.

Silnik, skrzynia biegów i wiele podzespołów mechanicznych pochodzą z Opla Senatora/Monzy. Przy oględzinach należy sprawdzić działanie wtrysku paliwa, hamulców tarczowych, wspomagania kierownicy, klimatyzacji, elektrycznych szyb, centralnego zamka oraz tempomatu. W samochodzie z napędem Ferguson 4×4 konieczna jest też ocena sprawności tego układu.

Silnik, osiągi i charakter jazdy

SC otrzymał rzędowe sześciocylindrowe silniki Opla. Wczesne auta korzystały z jednostki 3,0 l o pojemności 2968 cm³; występowała ona także w odmianie wtryskowej o mocy 177 KM. Późniejszy silnik Mantzla 3,9 l rozwijał 210 KM i 327 Nm.

Coupé 3,9 l przyspiesza od 0 do 100 km/h w 8,6 s i osiąga 215 km/h. Automatyczna przekładnia, rozbudowane wyposażenie komfortowe i obszerna kabina definiują SC jako GT na długie trasy. Standardem był napęd na tylną oś, natomiast Ferguson 4×4 stanowił rzadką alternatywę.

Ważne odmiany napędowe:

1. 3,0 l R6 – pierwotna jednostka oparta na technice Senatora/Monzy.
2. 3,9 l Mantzel R6 – 3848 cm³, 210 KM i 327 Nm; najsilniejsza wskazana wersja SC.
3. Coupé Ferguson 4×4 – wariant z napędem obu osi opracowanym przez Ferguson Research. undefined

Nadwozie i wnętrze

Bitter SC jest rozpoznawalny po długim przodzie, nisko poprowadzonej linii dachu i dwudrzwiowej sylwetce coupé. Styl nadwozia nawiązuje proporcjami do projektów Pininfariny, w tym do Ferrari 365 z 1972 roku, ale SC pozostaje konstrukcją z własną stalową karoserią.

W kabinie istotną rolę odgrywa skóra, drewno i wyposażenie typowe dla luksusowych samochodów lat 80. Spotykane są zestawienia czarnego lakieru z czerwoną skórą, lakiery metalizowane, przyciemniane szyby, podłokietniki i zagłówki z przodu oraz z tyłu. Do elementów wyposażenia należały również chowane reflektory, światła przeciwmgłowe, radio, klimatyzacja i felgi aluminiowe.

Dokumentacja i zgodność z oryginałem

Przy SC warto zestawić numerację i wyposażenie samochodu z dokumentacją serwisową oraz potwierdzeniem przebiegu, jeśli są dostępne. Oryginalność tapicerki, paneli drewnianych, deski rozdzielczej, kierownicy i wyposażenia radiowego ma znaczenie, ponieważ model był wykonywany w małej serii, a jego wnętrze odróżnia go od seryjnych Opli stanowiących bazę techniczną.

Podsumowanie

Bitter SC to niemieckie GT produkowane od 1981 do 1989 roku, zbudowane przez Ericha Bittera na bazie mechaniki Opla Senatora i Monzy. Łączy ręcznie wykonaną karoserię, rzędową szóstkę 3,0 lub 3,9 l oraz luksusowo wykończoną kabinę. Najmocniejsze coupé 3,9 l oferuje 210 KM, 327 Nm, 0–100 km/h w 8,6 s i 215 km/h. Obok coupé powstały Cabriolet, Sedan oraz wersje z napędem Ferguson 4×4.