Historia Autobianchi Bianchina

Autobianchi powstało w 1955 roku dzięki współpracy Bianchi, Fiata i Pirelli. Podział ról był czytelny: Fiat dostarczał podstawy techniczne, Pirelli ogumienie, a Bianchi odpowiadało za budowę nadwozi. Bianchina była pierwszym ważnym owocem tej współpracy.

Publiczna premiera odbyła się 16 września 1957 roku w mediolańskim Muzeum Nauki i Techniki. Samochód korzystał z podwozia oraz mechaniki Fiata Nuova 500, ale otrzymał osobną karoserię zaprojektowaną przez Luigiego Rapiego. W przeciwieństwie do użytkowego charakteru podstawowego Fiata, Bianchina miała chromowane dodatki, dwubarwne wnętrza i sylwetkę inspirowaną większymi włoskimi samochodami.

Pierwszą odmianą była dwumiejscowa Trasformabile z rolowanym dachem typu landaulet. W czasie produkcji Bianchina rozrosła się do całej rodziny nadwozi, od otwartego Cabrioletu po praktyczne kombi i furgon. Podstawowy okres produkcji zakończył się w 1969 roku, a następcą w gamie marki został Autobianchi A112.

Rozwój modeli Bianchina

Początkowa Bianchina Trasformabile miała dwie miejscówki i składany dach. Jej silnik Fiat o pojemności 479 cm³ rozwijał 15 KM, co przy masie około pół tony pozwalało osiągać prędkość przekraczającą 90 km/h.

W 1959 roku pojawiła się mocniejsza jednostka, a od 1960 stosowano silnik 499 cm³ o mocy 18 KM. Trasformabile można było otrzymać również jako Special z motorem znanym z Fiata 500 Sport, rozwijającym około 21 KM.

Kolejne odmiany uzupełniały ofertę:

• Cabriolet – otwarta wersja, wprowadzona w 1960 roku, standardowo z mocniejszym silnikiem;
• Panoramica – trzydrzwiowe kombi z wydłużonym dachem, oferowane od 1960 do 1969 roku;
• Berlina – dwudrzwiowy, czteromiejscowy sedan od 1962 roku, który zastąpił dwumiejscową Trasformabile;
• Furgoncino / Furgone – użytkowa odmiana furgonowa;
• Bianchina Giardiniera – późniejsze kombi i furgon, produkowane od 1970 do 1977 roku na bazie Fiata 500 Giardiniera.

W Giardiniere silnik umieszczono płasko pod podłogą z tyłu, dzięki czemu uzyskano równą powierzchnię przestrzeni bagażowej. To zasadniczo odróżnia tę odmianę od krótszych Bianchin z klasycznie ustawionym zespołem napędowym.

Cechy charakterystyczne Autobianchi Bianchina

Najważniejszą cechą Bianchiny jest zestawienie mechaniki Fiata 500 z własnym nadwoziem Autobianchi. Auto zachowało chłodzony powietrzem, dwucylindrowy silnik z tyłu oraz napęd na tylne koła, ale otrzymało wyraźnie bardziej reprezentacyjną oprawę: dużo chromu, ozdobne kołpaki, miękki dach w wybranych odmianach i często dwukolorową tapicerkę.

Szczególną pozycję zajmują Cabriolety, a we Francji tę wersję sprzedawano pod nazwą Eden Roc. Wersje Berlina Special wyróżniały się między innymi charakterystycznymi zderzakami zachodzącymi na boki nadwozia. Panoramica i Giardiniera są natomiast wariantami dla osób, którym zależy na funkcjonalności kombi przy wymiarach auta miejskiego.

W strukturze podaży Bianchiny podstawowe oznaczenie stanowi 60,5%, wariant 3a 38,6%, a Tetto alto 0,9%. Udział zainteresowania wynosi odpowiednio 70,6%, 26,6% i 2,8%, co wyróżnia odmianę Tetto alto jako zdecydowanie najrzadszą z tych trzech grup.

Dane techniczne Autobianchi Bianchina

Wersje szczególne i poszukiwane odmiany

Trasformabile Special była sportową interpretacją pierwszej Bianchiny. Otrzymała silnik 499 cm³ o mocy około 21 KM, znany z Fiata 500 Sport.

Berlina F Special łączyła czteromiejscowe nadwozie z jednostką 499,5 cm³ o mocy 21 KM i gaźnikiem Weber 26 IMB 4. Bardziej spokojna Berlina F miała 18 KM i prędkość maksymalną 95 km/h.

Na uwagę zasługują także rzadkie Furgone z otwieranym dachem, określane jako Tetto Apribile, oraz francuski Cabriolet Eden Roc. W obu przypadkach warto sprawdzić zgodność wyposażenia, dachu i elementów ozdobnych z właściwą wersją.

Na co zwrócić uwagę przed zakupem

Przy oględzinach Autobianchi Bianchina kluczowy jest stan blacharki i podwozia, ponieważ dekoracyjne chromy, progi, dolne partie karoserii oraz mocowania nadwozia są istotne zarówno dla kondycji auta, jak i jego zgodności z oryginałem. W odmianach Trasformabile i Cabriolet należy dokładnie ocenić materiał oraz mechanizm dachu, szczelność i stan ramy miękkiego poszycia.

Warto potwierdzić numerację silnika i zgodność zespołu napędowego z autem, zwłaszcza gdy deklarowany jest oryginalny silnik. Dwucylindrowa jednostka Fiata jest konstrukcją prostą, lecz wymaga regularnej obsługi oleju, układu hamulcowego, zawieszenia i ogumienia. W samochodach po renowacji należy obejrzeć jakość lakierowania, tapicerki, gumowych dywaników oraz poprawność detali, takich jak felgi, kołpaki i zderzaki.

W Giardiniere szczególną uwagę trzeba poświęcić tylnej podłodze oraz przestrzeni nad płasko ułożonym silnikiem. Oryginalne włoskie dokumenty, tablice i dokumentacja historyczna ASI mogą ułatwiać weryfikację historii konkretnego egzemplarza.

Silnik, skrzynia biegów i prowadzenie

Bianchina jest lekka, ma silnik za tylną osią i napęd na tylne koła. Jej charakter wynika więc nie z wysokiej mocy, lecz z niewielkiej masy, krótkich przełożeń czterobiegowej skrzyni oraz bezpośredniego kontaktu kierowcy z prostą mechaniką Fiata 500.

Wczesna Trasformabile z 15 KM była przeznaczona przede wszystkim do jazdy miejskiej. Silnik 499 cm³ o mocy 18 KM zapewniał wyraźnie sprawniejsze tempo, a warianty Special z około 21 KM stanowiły najmocniejszą propozycję w rodzinie. Cabriolet trzeciej serii przekraczający 105 km/h pokazuje, jak daleko rozwinięto tę niewielką konstrukcję bez zmiany jej podstawowego układu.

1. Trasformabile Special – 499 cm³ i około 21 KM; najciekawsza dla kierowcy odmiana pierwszego nadwozia.
2. Cabriolet III serii – gaźnik Weber 26 IMB 5, miękki dach i prędkość ponad 105 km/h.
3. Panoramica – 499,5 cm³, 22 KM i 95 km/h; praktyczne kombi zachowujące technikę Bianchiny.
4. Berlina F Special – 499,5 cm³, 21 KM oraz cztery miejsca. undefined

Nadwozie, wnętrze i detale

Bianchina nie jest po prostu Fiatem 500 z innym emblematem. Luigi Rapi zaprojektował dla niej odrębną, bardziej ozdobną karoserię: wyższy pas nadwozia, wyraźne przetłoczenia, chromowane zderzaki i drobniejsze akcenty przywołujące włoskie sedany końca lat 50.

Trasformabile rozpoznaje się po dużym rolowanym dachu. Cabriolet ma pełniejsze otwarcie nadwozia i tekstylną kapotę, podczas gdy Berlina jest zamkniętym, dwudrzwiowym sedanem. Panoramica oraz Giardiniera mają wydłużony dach i charakter kombi, a Furgoncino podporządkowano przewozowi ładunku.

We wnętrzu spotyka się jasne, beżowe lub czerwone zestawienia tapicerki ze skóry bądź skóropodobnego tworzywa. Do typowych elementów należą chromowane dodatki, charakterystyczne felgi oraz gumowe dywaniki. Przy ocenie samochodu szczególnie ważna jest zgodność barw, materiałów i detali z okresem produkcji danej serii.

Bianchina w kulturze i dokumentacji

Bianchina pojawiała się w kulturze popularnej, między innymi w filmach z serii o Fantozzim oraz w produkcjach o Różowej Panterze, gdzie kojarzona była z Inspektorem Clouseau. Jej filmowy wizerunek dobrze odpowiada rzeczywistemu charakterowi auta: małe gabaryty łączą się tu z wyraźnie włoskim zamiłowaniem do formy i detalu.

Przy samochodach sprowadzanych z Włoch pomocne bywają zachowane włoskie dokumenty i tablice. Egzemplarze z dokumentacją umożliwiającą rejestrację historyczną, w tym z potwierdzeniem ASI, wymagają mimo wszystko kontroli zgodności numerów i stanu technicznego przed rejestracją w Polsce.

Podsumowanie

Autobianchi Bianchina to rodzina włoskich mikrosamochodów opartych mechanicznie na Fiacie Nuova 500. Od 1957 roku rozwijano ją jako Trasformabile, Cabriolet, Berlina, Panoramica i Furgoncino, a później również jako Giardiniera. Dwucylindrowe silniki 479 lub 499 cm³, czterobiegowa skrzynia, tylny napęd oraz własne, bogato zdobione nadwozia tworzą kombinację odmienną od zwykłego Fiata 500.

Przy wyborze Bianchiny najważniejsze są stan karoserii, kompletność chromów, jakość dachu w wersjach otwartych oraz zgodność silnika, wnętrza i wyposażenia z konkretną odmianą. Dla osób szukających otwartego auta najistotniejszy będzie Cabriolet, dla użytkowników potrzebujących większej funkcjonalności – Panoramica lub Giardiniera, a dla miłośników wczesnych Bianchin – Trasformabile Special.